Dimitri Habran: "Die 21 goals betekenen niks als ik aan papa denk"

Het lijkt wel een sprookje. Begin januari totaal onbekend, nu één van de bekendste doelmannen van België, 21 keer gepasseerd in zes duels en toch wekelijks dé uitblinker van KV Mechelen. Dimitri Habran leeft in een roes.“Mijn leven is totaal veranderd”,weet de 27-jarige Luikenaar. Het is zijn droom om met Standard kampioen te worden, maar voorlopig staat hij in de schietkraam van Malinwa.

ghouben

“Het was een bombardement”, blikt Habran terug op Lokeren. “Van overal kwamen ballen: links, rechts, boven,onder. Ik wist niet waar ik eerst moest pakken. In de eerste helft heb ik zeven, acht goede reddingen gedaan, in de tweede helft nóg meer. Ik vreesde even voor 8-0 zoals tegen Brugge. Daarom heb ik tijdens de rust geroepen: wat er ook gebeurt, ik laat géén acht goals binnen. Ik heb mijn best gedaan, Bangoura kwam me feliciteren, zelfs de supporters van Lokeren scandeerden mijn naam.”

Je roept zelf ook graag tijdens de match.

"Ik probeerde de ploegmaats een beetje op de juiste plaats te zetten. Vergeet niet dat ik de oudste van de ploeg ben, hé. Iedereen denkt dat ik bij die jonkies van Standard hoor, maar ik ben al 27 jaar, hé. Ik moet constant schreeuwen, moed inpraten, aanwijzingen geven, anders ben ik niks waard. Ik ben vaak tegen mezelf bezig, want het is frustrerend om zoveel goals binnen te krijgen.Voor ik naar KV Mechelen kwam, was het maximum aantal doelpunten dat ik in negentig minuten moest slikken, drie."

Nu al 21 in 6 duels.

"Dat is moeilijk te verwerken voor een doelman, maar ik heb een sterk karakter en ik kan goed relativeren. Twee eigenschappen die ik kreeg door de vroege dood van mijn vader. Hij was mijn idool, mijn voorbeeld. Ik kreeg keeperstraining van hem bij Seraing. Hij kreeg een hartaanval op zijn 40ste, ik was pas twaalf. Het was een zware klop, maar speciaal voor hem besliste ik om alles op mijn voetbalcarrière te zetten. Ik stopte met studeren,wierp me helemaal op het keepen. Mijn moeder hield niet van voetbal, dus ik moest alles alleen doen. Ik nam elke avond vier bussen om op training te geraken, maar voor mijn vader sloeg ik me door alle moeilijke momenten heen. Ik denk nu nog steeds aan papa: voor, tijdens en na de match.Als ik het moeilijk heb, zoals zondag in Lokeren, dan is hij bij mij. Ik ben er zeker van dat hij daarboven fier op me is. Ook mijn moeder is trots, ze ziet in mij haar overleden echtgenoot."

Je leeft nu in een roes.

"Mijn leven is totaal veranderd. Tot nieuwjaar was ik een volslagen onbekende, nu kent heel België mij. Ik kom elke week minutenlang in close-up op tv, want een doelman van KV Mechelen heeft tegenwoordig veel werk (lacht). Ik heb geen seconde geaarzeld toen Preud’homme me voorstelde om naar Mechelen te gaan, ik wist dat ik daar de kans zou krijgen om me te laten zien. Er komen mensen bij me thuis om foto’s te nemen, iedereen herkent me in Luik op straat. Zelfs mijn vriendin Vanessa is totaal veranderd. Vroeger interesseerde ze zich niet voor voetbal, nu geeft me ze constant aanwijzingen wat ik moet doen en zit ze als hevigste supporter op de tribune van KV."

Je bent bijna een god voor de supporters van KV.

"Misschien krijg ik hier een klein standbeeldje naast dat van Michel Preud’homme.Vanaf de eerste oefenmatch tegen Lyra is er veel wederzijds respect. Ik ga na elke match naar de kantine om met de mensen een pintje te drinken, dat is mijn job. Ik vind ze super-supporters. Ze houden van mijn speciale stijl. Ik keep als een kamikaze, ik durf alles. Ik duik zonder angst in de voeten van elke spits. Die durf zit er al van jongsaf in. In de lagere school voetbalden we op een speelplaats van keihard beton, maar daar dook ik op alsof het gras was, ik voelde dat niet eens. Ik heb vaak blessures opgelopen, ik brak tweemaal mijn oogkas.”

Je houdt van spektakel.

"Een doelman moet een beetje gek zijn en af en toe aan de show denken. Daarom was Bruce Grobbelaar (legendarische keeper van Liverpool, red.) mijn idool, hij haalde altijd van die gekke dingen uit. Bij de reserven van Standard dribbelde ik regelmatig enkele tegenstanders.Ook bij KV riskeerde ik dat, tegen Anderlecht en Sint-Truiden. Let op, dat is niet om de clown uit te hangen. Soms is het gevaarlijk om de bal zomaar weg te trappen, want dan kan die via het lichaam van de spits in de goal vallen. Ik trek ook graag mee naar voor om te scoren, de supporters worden daar gek van. In de jeugd heb ik regelmatig een goal gemaakt nadat ik enkele spelers gedribbeld had."

Ook in de kleedkamer ben je ne speciale.

"Ik haal graag grapjes uit. Zoals toen ik die arbiter opsloot in het toilet, al dacht ik toen écht dat het een ploegmaat was. Ze proberen me altijd terug te pakken. Onlangs hadden ze Tijgerbalsem in mijn onderbroek gesmeerd. We moeten af en toe eens lachen in het leven, hé."

Er wordt gelachen met de jonge bende van KV.

"Ze zullen niet blijven lachen. Vergeet niet dat we de jongste weken tegen de topvijf van België hebben gespeeld. Het gelijkspel tegen Sint-Truiden was al super, binnenkort gaan we een match winnen."