Souljacker

Print
Het is even wennen, die zonnebril en Grandaddy-achtige baard, waarachter Mark Oliver Everett alias E ofwel Mr. Eels zich tegenwoordig schuil houdt. En dat niet alleen: ook het geluid van het nieuwe Eels-album (Dreamworks/Universal) is rauwer en ruiger dan ooit.
Echt subtiel kun je liedjes als "That's Not Really Funny" en "What Is This Note?" tenminste niet noemen. Het zijn gejaagde stukken, met vreemde muzikale uitstapjes, die E schreef met John Parish, de Brit die vooral bekend is van zijn werk voor P.J. Harvey - en nu samen met bassist/toetsenist Kool G Murder zeer nadrukkelijk in de weer is op "Souljacker". De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat die gejaagde nummers maar een fractie van het materiaal vormen. Wat echter node gemist wordt is de passie en melodie die we nog kennen van de eerste twee cd's van Eels; veel nummers lijden toch aan een soort bloedeloosheid. "Friendly Ghost" en "Bus Stop Boxer" zijn heel oké, "Jungle Telegraph" is een leuke Bo Diddley-achtige shuffle, maar de rest wil nog niet echt beklijven. Echt vrolijk is E trouwens nog steeds niet: "Baby, I confess / I am quite a mess" heet het in "World Of Shit". Is er nou helemaal geen psychiater die die man een keer kan opknappen