Davis Cup: België redt het niet

Print
LUIK - Voor het eerst in vijf jaar duikt in ons tennis weer het woord Euro-Afrikaanse zone op. Uit dat vagevuur -zeg maar de tweede klasse van de Davis Cup- moeten onze mannen zich in 2002 zien te ontworstelen na de 2-3 nederlaag tegen Marokko van dit weekend in Luik.
BR>
"Maar deze jonge groep heeft de kwaliteiten om snel weer te promoveren," maakte kapitein Steven Martens zich sterk na afloop van een eindeloze slotdag vol suspens. Zeven uur lang vochten Xavier Malisse en Christophe Rochus op leven en dood om de zaterdagse inhaalbeweging van ons dubbelteam een verlengstuk te geven. De West-Vlaming slaagde met brio in zijn missie, de Namenaar faalde op het nippertje.

De eerste degradatie uit de wereldgroep sinds 1996 (toen na 3-2 verlies in Roemenië) had verscheidene oorzaken. Om te beginnen de krampen van Olivier Rochus op vrijdag bij een 2-0 voorsprong in zijn vijfde set.

Nog bepalender was de rol van Younes El Aynaoui, letterlijk en figuurlijk de grote man van het weekeinde. In zijn beide enkelspelen liet de man in bloedvorm maar een setje liggen. Dat gewelige parcours dankte Youn-ace vooral aan een verschroeiende service, die extra-dodelijk bleek op de taraflex-vloer. Waarbij de vraag rijst waarom ons land voor het eerst in tien jaar zijn thuisvoordeel niet op gravel benutte.

Vechtlust
Ploegkapitein Steven Martens legde achteraf toch nog de klemtoon op de positieve elementen. "We hebben ons niets te verwijten. Integendeel, de groep heeft de hele week als positief ervaren. Iedereen wilde erbij zijn, iedereen heeft gevochten tot de laatste snik."

Zo herontdekte Xavier Malisse zondag de Davis Cupmagie die hij na onze halve finale in 1999 achter zich gelaten had. "Na mijn nederlaag van vrijdag was ik zo down dat ik zaterdag de coach nog vroeg om mij te vervangen. Na een goed gesprek van tien minuten had hij me weer overhaald. Ik sliep uitstekend en kwam de baan op met een goed gevoel."

Toch zag het er bij 4-6 en breakkans voor 1-4 tegen Arazi erg benard uit voor de West-Vlaming. Met een van hem zelden geziene verbetenheid en aanvalsdrift knokte hij terug en hij werd beloond met een van de mooste zeges uit zijn loopbaan. Drie uur en 24 minuten voor vier sets.
"Na de matchbal was de emotie even groot als toen ik begin deze maand Tim Henman versloeg. Nu had ik zelfs meer vrienden om een feestje te bouwen, al was de vreugde van korte duur. De ontlading duurde veel langer toen ik in Brussel Federer versloeg. Daar was de eindzege een feit, hier stonden we nog maar op 2-2."

Kuitenbijter
Dat bleek net te weinig. Christophe Rochus sneuvelde nochtans maar op het randje tegen een ontketende Younes El Ayanoui: bij 3-6, 4-6 en 2-4 stond Rochus het water aan de lippen. Hoe hij het plots klaarspeelde, weet alleen de engelbewaarder van ons Davis Cupteam. El Aynaoui, die tot dan alleen zijn allereerste opslagspel op vrijdag had ingeleverd, kreunde onder het weerwerk van een lastige kuitenbijter. Die boog de 2-4 om in 7-5 en in set vier dwong Rochus na opslagverlies (3-4) zowaar een setbal af bij 5-4. Maar Younes' opslag weerde de dreigende vijfsetter af. In de tiebreak scheurde hij bij de zegevierende tweede matchbal samen met zijn polohemd onze dromen aan flarden.
"Hij heeft puur op vertrouwen gewonnen," zuchtte de diep ontgoochelde Rochus. "Hij had al zes enkelpartijen op rij gewonnen, hij kon zich alles veroorloven. Zelfs alle netrandballen draaiden in zijn voordeel uit. Ik ben in deze match niet beloond voor mijn inzet."