Martens kan rekenen op verloren zoon Malisse

LUIK -

De beide kapiteins waren het gloeiend eens. "Wij maken 50 procent kans op de zege." Duidelijker konden Steven Martens en zijn Marokkaanse collega Amine Ghissassi niet zijn. België-Marokko wordt een heel open interland. Niemand zal opschrikken als zondagmiddag, na 4 van de 5 partijen, een 2-2 op het bord staat. In dat geval volgt een soort van broedermoord, want onze spelers zijn dik bevriend met de jongens uit de Maghreb.

Frank Van Roost

Steven Martens heeft zijn entree als opvolger van Gabriel Gonzales niet gemist. De nieuwe skipper loofde de inzet van zijn jonge garde, die op haar beurt met veel gegiechel duidelijk maakte dat de sfeer er op training goed inzat. "Maar daarnaast was er voldoende concentratie en inzet om van een geslaagde voorbereiding te spreken", vond Martens. "We hoeven dus niet bang te zijn voor de Marokkanen. Ik ga Xavier en Olivier niet overladen met tactische richtlijnen. Ze zijn sterk genoeg om van hun eigen kracht uit te gaan."

Keuze

Martens hoefde deze week geen dikke selectieknopen door te hakken. "Malisse en Vanhoudt vormen het kader van onze ploeg. Alleen voor de tweede plaats in het enkelspel was er overleg nodig. Ik koos ervoor om Christophe te sparen voor het dubbel. Hij heeft tweemaal eerder gedubbeld met Tom. Dat bleek goed te lopen: in Italië wonnen ze, in Gent dit voorjaar botsten ze op een super Pioline. Christophe had toen bovendien een vijfsetter in de benen. Nu komt hij fris aan de opslag."

Martens ziet het dubbelspel als een cruciaal moment in deze partij. "Daarin vertrekken wij met enig voordeel. Marokko heeft maar 3 echt valabele spelers, één van hun dubbelaars zal dus een vrijdagmatch in de benen hebben."

Verloren zoon

Dat wordt dus Arazi, die vrijdag als eerste de degens kruist met Olivier Rochus. "Op Wimbledon verloor Olivier na 3 tiebreaks. Uit de statistieken bleek dat Arazi over de hele match 3 punten meer had gescoord. Daar zit muziek in."

Bij een eventuele zege is het de beurt aan verloren zoon Xavier Malisse om de fakkel over te nemen. Twee jaar lang bleef hij weg van het Davis Cuptoneel. De heisa rond een laat uitstapje op de vooravond van zijn match in Pau (sept. 1999) en zijn late afzegging voor Italië (juli 2000) vergeet hij liefst. "Zowel de bond als ikzelf hebben fouten gemaakt, maar de tijd heeft alle plooien gladgestreken."

Vrijdag krijgt hij een uitverkochte Country Hall achter zich en dat motiveert de Kortrijkzaan altijd. "Zoals in 1999, toen ik in Gent bij 2-2 de beslissende 5de match won tegen de Tsjechen. Of zoals in Brussel, toen het publiek mij voorbij Federer schreeuwde."

Dat moet ook lukken tegen El Aynaoui. "Lang geleden heb ik van hem verloren op Roland Garros. Deze zomer zag ik hem in de States aan het werk. Sterke service, altijd klaar om vanop de baseline voor een winner te gaan. Zijn backhand lijkt me soms kwetsbaar en met zijn lengte houdt hij niet van te veel lage ballen. Daar moet ik voordeel uit puren."