Schrijver van Afghaanse oorsprong over aanslagen

Hieronder volgt een column van een Amerikaanse schrijver van Afghaanse oorsprong in San Francisco.

dsteegmans

BR>

Ik hoor veel mensen praten over “Afghanistan terug naar het Stenen Tijdperk te bombarderen”. Op de radio vond ene Ronn Owens dat hiervoor best onschuldige mensen mochten gedood worden, mensen die niets met de gruwelijke gebeurtenissen van vorige week te maken hebben. Hij zei: “Het is oorlog, we moeten de burgerslachtoffers erbij nemen. Wat kunnen we anders doen?” Nauwelijks enkele minuten later hoorde ik op televisie een discussie over de vraag of we “de moed hebben om te doen wat we moeten doen”.

Ik dacht extra hard na over deze vragen omdat ik zelf uit Afghanistan kom en ook al woon ik hier al 35 jaar, toch heb ik de situatie ginder altijd op de voet gevolgd. Daarom wil ik aan iedereen die het horen wil, vertellen hoe de dingen eruit zien vanuit mijn standpunt. Ik spreek als iemand die de Taliban en Osama bin Laden grondig haat. Mijn haat komt voort uit persoonlijke ervaringen. Ik twijfel er geen seconde aan dat deze mensen verantwoordelijk zijn voor de gruwelijke gebeurtenissen in New York. Ik ben het ermee eens dat er iets moet gedaan worden tegen deze monsters. Maar de Taliban en Bin Laden zijn niet Afghanistan. Ze zijn zelfs niet eens de overheid in Afghanistan. De Taliban zijn een sekte van onwetende psychoten die Afghanistan sinds 1997 bezetten. Bin Laden is een politieke misdadiger met een plan. Als je aan de Taliban denkt, denk dan aan de Nazi’s. Als je aan Bin Laden denkt, denk dan aan Hitler. En als je aan “de mensen in Afghanistan” denkt, denk dan aan “de Joden in de concentratiekampen”.

De Afghanen hebben niet alleen niets te maken met de gruwel in New York, zij waren ook de eerste slachtoffers van deze criminelen. Ze zouden juichen als iemand hun land binnenviel, de Taliban onder de voet liep en dit rattennest van internationale bandieten oprolde.

Sommige mensen vragen zich af waarom de Afghanen niet in opstand komen en het regime van de Taliban omverwerpen. Het antwoord is simpel: ze zijn uitgehongerd, uitgeput, gekwest, gekortwiekt en ze lijden. Enkele jaren geleden schatten de Verenigde Naties dat er in Afghanistan 500.000 gehandicapte wezen wonen, in een land zonder economie, zonder eten. Er zijn miljoenen weduwen. De Taliban heeft deze weduwen levend begraven in massagraven. Afghanistan is bedolven onder de landmijnen, de boerderijen zijn vernield door de Sovjets. Dit zijn maar enkele redenen voor het feit dat de Afghanen het bewind van de Taliban nog niet omver geworpen hebben.

We komen nu tot de kwestie “Afghanistan terug naar het Stenen Tijdperk bombarderen”. Het probleem is, dat dit al gebeurd is. De Sovjets hebben dat al gedaan. De Afghanen doen afzien? Ze zien al af. Hun huizen platgooien? Is al gebeurd. Hun scholen met de grond gelijk maken? Is gebeurd. Hun ziekenhuizen plat bombarderen? Is gebeurd. De infrastructuur van het land vernietigen? De mensen hun medicijnen en gezondheidszorg afpakken? Te laat. Iemand is ons al voor geweest. Nieuwe bombardementen zouden alleen het puin van de vorige bommen doen verschuiven. Zouden ze tenminste de Taliban raken? Niet erg waarschijnlijk. In het huidige Afghanistan eten alleen de Taliban, alleen zij hebben de middelen om zich te verplaatsen. Ze zouden zich een veilig onderkomen zoeken en zich verbergen. Misschien zouden de bommen enkele van die gehandicapte wezen raken, zij verplaatsen zich niet zo snel, ze hebben niet eens rolstoelen. Bommen droppen op Afghanistan zou niet echt een aanval zijn op de misdadigers die deze gruwelijke aanslagen pleegden. Het zou de Taliban zelfs goed uitkomen, omdat opnieuw de mensen verkracht worden die zij al zo lang aan het verkrachten zijn.

Wat blijft er dan over? Wat kunnen we dan wel doen?

Sta me toe dat ik met angst en beven spreek. De enige manier om Bin Laden te pakken, is door het land binnen te vallen met grondtroepen. Als mensen hier spreken over “de moed hebben om te doen wat gedaan moet worden”, hebben ze het over de moed om zoveel mogelijk mensen te doden. De moed om morele bezwaren tegen het doden van onschuldige mensen van tafel te vegen. Laat ons onze hoofden niet in het zand steken. Waar het hier echt om gaat is om Amerikanen die sterven. En niet alleen om Amerikanen die sterven in de strijd terwijl ze zich een weg door Afghanistan vechten om Bin Laden te kunnen pakken.

Het is veel meer dan dat, mensen. Om grondtroepen in Afghanistan te krijgen, zouden we door Pakistan moeten. Zou dat land ons doorlaten? Niet erg waarschijnlijk. Zouden andere Islamitische staten dit zomaar laten gebeuren? U ziet waar ik naartoe wil. We zijn aan het flirten met een wereldoorlog tussen het Westen en de Islam. Laat dat nu juist de grote droom van Bin Laden zijn. Dat is precies wat hij wil. Dat is waarom hij die aanslagen pleegde. Lees zijn speeches en zijn verklaringen, het zit er allemaal in. Hij gelooft echt dat de Islam het Westen zou verslaan. Het klinkt misschien belachelijk, maar hij denkt echt dat hij een miljard soldaten heeft als hij een wereldconflict kan creëren tussen de Islam en het Westen. En vanuit zijn standpunt is het zelfs nog beter als het Westen een holocaust zou opwekken in die landen. Dan heeft hij een miljard soldaten die niets te verliezen hebben.

Hij heeft het wellicht bij het verkeerde eind. Het Westen zou uiteindelijk winnen, wat dat ook moge betekenen, maar de oorlog zou jaren duren en miljoenen mensen zouden sterven, niet alleen hun mensen, ook de onze. Wie heeft hiervoor de moed? Spijtig genoeg Bin Laden. Nog iemand?

In Vrede,

Tamim Asaray.