Wilfried Peeters schrapt WK

Print
TILBURG - De profdagen van Wilfried Peeters (37) zijn geteld. Als alles volgens plan verloopt, rijdt hij in Parijs-Tours zijn allerlaatste klassieker. "Ik heb ondertussen het WK geschrapt. Ik heb nog wel de wil om iets van deze herfst te maken, maar het gaat moeizaam. Ook ik worstel met die gemengde gevoelens waarmee elke afscheidnemende renner geconfronteerd wordt."
BR>
Nog een zestal weken scheiden Wilfried Peeters van het eindpunt. Met de Profronde van Nederland is hij aan de laatste buitenlandse ronde toe. Straks nog de Franco-Belge, Parijs-Brussel en Parijs-Tours, zijn allerlaatste klassieker.
"Als ik het red", merkt hij op. "Ik heb een afspraak met Patrick Lefevere dat ik hem zeg hoe ik me voel. Ik bekijk het wedstrijd per wedstrijd. Zo heb ik nu al bedankt voor Lissabon. Het is te lastig. Slechts in bloedvorm kon ik er iets uitrichten."
"Toen ik met Wilfried Cretskens naar Sankt-Moritz op zomerstage trok, was het met de bedoeling om in schoonheid te eindigen. Maar het valt me zwaar om in conditie te raken, ook al heb ik gewerkt als anders. Ze zeggen dat het een normaal verschijnsel is bij een renner die de einddatum kent", vertelt hij berustend.
"Vorige week was het net vijftien jaar geleden dat ik mijn debuut als prof maakte. De jaren beginnen door te wegen. Ik heb nog goede dagen, maar ze worden zeldzaam. Enkel in pure slijtageslagen kan ik me nog echt meten. Zoals Parijs-Roubaix of de jongste Amstel Gold Race."

Op zondag 21 oktober stapt hij in zijn thuishaven Mol een allerlaatste keer op zijn Eddy Merckx-racefiets.
"De afscheidswedstrijd is een initiatief van mijn broer Jef en de supportersclub. Ik mocht enkel de datum bepalen, de dagorde en de invitaties houden ze geheim. Ze wilden een adieu met stijl. Ze vonden dat ik niet zomaar eruit kon stappen. Die zondagavond is het definitief voorbij. Dan wenkt het stuur van de volgwagen."

De beslissing om ermee te kappen viel medio juni. De avond van zijn memorabele Parijs-Roubaix wou Fiete de helletocht nog één keer overdoen.
"Dat was eerder een emotioneel geladen uitspraak. In Zwitserland kwam Patrick Lefevere langs. Net als het jaar voordien stelde hij mij het sportdirecteurschap bij Domo-Farm Frites voor. Na twee dagen tobben hapte ik toe. Misschien kwam zo'n kans nooit meer. Het is mooi geweest. Kon ik het allemaal overdoen, dan tekende ik voor net dezelfde carrière. Desnoods met dat jaartje Telekom. Daar heb ik mezelf leren kennen. Elke renner rijdt in een lange loopbaan wel eens een goed seizoen, maar daarvoor ben je nog geen kopman. Blijven bevestigen is de kunst. Een levensles die me nog van pas komt in mijn nieuwe beroepsleven."

Waarmee Peeters straks - naast Sergeant en Redant - ploegleider wordt van zijn bloedvriend Johan Museeuw.
"Ik begin onderaan de ladder, maar ook in dit vak heb ik de ambitie om het te maken", zegt de meubelmaker van opleiding. "Het zal raar doen, herhaalt Museeuw telkens, zonder verder op het onderwerp in te gaan. Het zal voor mij ook raar zijn wanneer ik de eerste keer in koers met de auto naast Johan kom gereden."

Voor zijn zesjarige zoon Yannick, tweelingbroer van Laura, kan het afscheid niet snel genoeg komen. "Ik heb hem beloofd dat we naar Plopsaland gaan zodra ik renner-af ben. Telkens weer vraagt hij: hoe lang ben je nog coureur?"