Niet alleen Philips wordt getroffen

Print
Opel Antwerpen saneert omdat de vraag naar nieuwe auto's krimpt. Philips Hasselt snoeit wegens een gebrek aan orders. Alcatel heeft volk te veel want de bestellingen blijven ook hier achterwege. De bouw vreest 9.000 mensen op straat te moeten zetten wegens gebrek aan werk. De reclamesector draait met de vingers. En in de technologiesector is de terugval nagenoeg algemeen.
Wat een verschil met enkele maanden geleden. Toen haalden werkgevers nog de gekste toeren uit om aan personeel te geraken. Informatici kregen al een auto nog voor hun contract was getekend. En diverse sectoren werd zelfs gesproken over het aantrekken van hele contingenten buitenlandse werknemers om de nood op te vangen.

Ook op de beurs kon het niet op. De jaren '98 en '99 werd meer verdiend met de handel in aandelen dan met werken. Tientallen procenten kwamen erbij. Je moest er zelfs niets van kennen. Wie op de beurs kocht, had prijs. Maar tijden keren. De zeven vette en de zeven magere jaren. De opstellers van de bijbel kenden het fenomeen al en sindsdien is er weinig veranderd. De economie blijft haar cyclus volgen. Ze gaat op en neer en op en neer. De ene keer via een korte golf, de volgende keer via een langere, maar golven doet het.

Bomen groeien niet tot in de hemel. Ook vandaag niet. Als het te warm wordt, komen er gegarandeerd onweders en valt er takken naar beneden. Eerst de zieke. Nadien misschien ook takken die wel levensvatbaar waren, maar die werden meegesleurd in een algemene malaise.

De jongste jaren dachten de economische beleidsmakers dat ze de conjunctuur konden beheersen. Dat ze voldoende hadden geleerd uit de fouten uit het verleden om een terugval van de economische activiteit te vermijden. Desnoods zou de gouverneur van de Amerikaanse centrale bank, Alan Greenspan, wel een wondersoepje maken. Niet dus. Na Japan zetten nu ook de VS en Europa een stapje terug. Voor ons land spreekt de studiedienst van de Bank Brussel Lambert zelfs al van een recessie. KBC, Fortis en Dexia zijn iets voorzichtiger, maar houden het toch bij een ernstige afkoeling. Maar goede regeerders weten dat er zoiets als een economische cyclus bestaat. In goede tijden komen de inkomsten vlot binnen en moet er dus worden gespaard. Het opgebouwd spaarpotje kan dan worden gebruikt voor als het iets moeilijker gaat.

Aan de regering-Verhofstadt ging dat goede vaderschap evenwel voorbij. De extra inkomsten uit de goede periode zijn al toegezegd. Een opgespaard potje om de moeilijke periode vlot door te komen, is er niet. En het moet gezegd. Het zijn vooral de liberalen die veel hebben toegezegd. De enigen die de voorzichtigheid hebben gepredikt, waren de socialisten. Zij die jarenlang werden verweten voor potverteerders, maanden nu tot bescheidenheid. De poging van Johan Vande Lanotte om een Zilverfonds voor de toekomstige pensioenuitgaven op te zetten, was niet alleen een goed idee, maar zelfs een pure noodzaak. Al is het fonds tot op heden nog altijd een lege doos.

Johan Van Geyte