Mussa bekroont sterke prestatie van Antwerp

Print
DEUNE - Er was een tikje geluk mee gemoeid en wat hulp van doelman Jan Moons bij beide treffers voor de rust, maar het moet al een tijdje geleden zijn dat er op de Bosuil nog zoveel voetbalplezier te beleven viel. Breed uitwaaierend gezang, staande ovaties. Voor Mussa, voor Christopher, voor Ziyati, voor Evens en Pinxten, voor de hele ploeg. Want het zag er lang niet slecht uit en het smaakt naar meer.
In het bezoekende vak dreigde de gefrustreerde Genkse spionkop met oorlog, maar daar merkte Mussa niets van. Hij bekroonde zijn competitiedebuut op de Bosuil met een treffer, kreeg een applausvervanging en liep op wolkjes naar de dug-out. Alleen in de spits, een beetje alleen op de wereld, maar toch even in de voetbalhemel. "Ik beschouw deze supporters als mijn familie", zei hij.

De transferpolitiek van Antwerp oogt soms wat bizar, maar dit keer lijkt het weer goed raak. Seol is weg, lang leve Omar Mussa. De jonge Burundese asielzoeker werd 'ontdekt' bij vierdeklasser Berkenbos. KV Mechelen hapte niet toe, Antwerp wel. Goed gezien. Het was natuurlijk maar de vraag hoe de aanvaller met het rastakapsel de overgang van 4de naar 1ste klasse zou verteren. Amper 2 speeldagen ver lijkt dat al geen geldige vraag meer. Mussa ontpopte zich tegen Racing Genk als een uitstekende targetman. Snel, beweeglijk, technisch vaardig, fysiek sterk en nooit aflatend. Het duurde een tijdje voor zijn gerommel iets zichtbaars opleverde, maar gaandeweg vielen er gaten in de Genkse zelfverzekerdheid en na de rust, toen Sef Vergoossen een mannetje in de verdediging opofferde, kreeg Mussa vleugeltjes en bekroonde hij zijn geslaagd competitiedebuut op de Bosuil met een gesmaakte voltreffer en een (door Leleu gemiste) penalty.

"Beroepsvoetballer worden. Dat was mijn grote droom", zegt Mussa in een zangerig Frans. "Het was al fantastisch dat ik hier een contract kreeg en dit is natuurlijk nog veel mooier. Scoren bij je debuut in dit stadion, door de supporters op handen gedragen worden. Het is fantastisch. Ik kan amper geloven hoe snel het is gegaan. Natuurlijk speelde ik bij Berkenbos niet op mijn niveau, maar het is niet vanzelfsprekend om de stap van 4de naar 1ste klasse te zetten. Ik heb er elke dag keihard voor gevochten en uiteindelijk, tijdens de Beker van Limburg, werd ik opgemerkt."

Een dik jaar geleden stond Mussa nog op de luchthaven van Zaventem. Zonder papieren, zonder familie, zonder land. "Toen in 1997 de onlusten in Burundi uitbraken, testte ik toevallig op het eiland Réunion. Er waren problemen met mijn visum en eigenlijk was ik al op weg naar het vliegveld, toen ik besefte dat ik niet terug kon, dat mijn leven op het spel stond. Misschien zie ik mijn familie nooit meer terug, maar ik heb nu tenminste een werkvergunning, een houvast, een droom. Ik beschouw de supporters als mijn familie. Ik ben blij dat ze me accepteren, want toen ik hier aankwam was ik niemand, een grote onbekende, maar ik heb goed gewerkt en me snel aangepast. De trainer had gelijk. "Blijven werken, blijven werken, zei hij. Het was hard, maar ik zie nu de voordelen. Het loopt nu allemaal wat gemakkelijker. Nee, natuurlijk ben ik er nog lang niet. Het begint pas."

Justice Christopher
Over geslaagde transfers gesproken. Ook de Nigeriaanse international Justice Christopher, een technisch sterke en verstandig voetballende middenvelder, lijkt een meevaller. "Met het opstellen van Christopher nam ik bewust een risico", zei Wim De Coninck. "Hij is pas een week hier en na die 1-9 nederlaag met de invallers hadden sommigen hem al afgeschreven. Maar jullie hebben het gezien, niet?"