Rudi wil bij Lokeren carrière opnieuw lanceren

Print
LOKEREN - Drukte op Daknam. Tientallen werklui werken koortsachtig aan de hoofdtribune, op het oefenveld schreeuwt Paul Put aanwijzingen. Armen niet vergeten, don't forget the arms, n'oubliez pas les bras. Petter Rudi trekt zich niks aan van de hectische situatie. De 27-jarige Noorse middenvelder van Lokeren, die eind 1996 zes wedstrijden bij Gent speelde, concentreert zich op zijn doel: één seizoen zorgenvrij voetballen.
Petter Norman Rudi staat op zijn paspoort. Maar met die tweede naam wil hij niet aangesproken worden. "Noem me alsjeblief geen Noorman. Ook in het Noors betekent dat Viking, maar zo voel ik me niet. Ik ben een Scandinaviër zoals de IJslanders hier. Hun aanwezigheid was een belangrijke reden om voor Lokeren te kiezen. Wij, Scandinaviërs zijn cool en relaxed, daar hou ik van."

Het zal niet de enige reden zijn waarom je naar België gekomen bent.
Rudi: "Lokeren leek me de juiste club om mijn carrière weer op het goede spoor te zetten. In 2000 kreeg ik problemen met de achillespees. Ik bleef 6 maanden aan de kant, maar na die periode was mijn blessure even erg als bij het begin. Toen raakte ik in paniek: Oei, mijn carrière is in gevaar. Ik keerde terug naar Noorwegen om me te laten opereren, weer twee maanden aan de kant. Daarna begon ik te trainen bij mijn oude club Molde. Dat heeft me gered. Zonder druk van competitie werkte ik aan mijn comeback. Na enkele wedstrijden met Molde voelde ik me weer klaar voor een buitenlands avontuur. Ik had verscheidene aanbiedingen. Ik wachtte lang om de juiste beslissing te nemen. Lokeren sprak me het meest aan."

Waarom trekt een Noors international naar Lokeren?
"Ik koos voor veiligheid. Voor mij is het belangrijkste dat ik een heel seizoen voetbal aan een goed niveau. Lokeren biedt me die kans. De Belgische competitie schat ik hoger in dan de Noorse en de club is toch 4de geworden. Ik heb voor één seizoen getekend, misschien blijf ik langer. Als ik me goed voel en we eindigen bij de topvijf, zie ik niet in waarom ik volgende zomer weer zou verhuizen."

Omdat je tijdens je korte periode in Gent de indruk gaf meer aan te kunnen dan België.
"Na Gent verlangde ik naar een grotere competitie omdat ik nog niks meegemaakt had. Intussen heb ik in de Serie A en de Premier League gespeeld. De drive om in de top van Europa te voetballen, is weg."

Die avonturen in Italië en Engeland werden geen succes.
"Ik heb geen prijzen gewonnen en dat steekt. Toen ik in februari 1997 in Perugia aankwam, stond de club voorlaatste. Met die gekke voorzitter heerste er constant onrust en de druk om te winnen werkte moordend. Geen klimaat om je te amuseren. We sprokkelden nog veel punten. Als we op de laatste speeldag hadden gewonnen, waren we in eerste gebleven. Dan had ik er nu nog gespeeld, maar we degradeerden en dus vertrok ik naar Sheffield Wednesday. Daar speelde ik een topseizoen. Ron Atkinson plaatste me centraal op het middenveld en alles lukte. Het jaar daarop begon de club financieel af te glijden en de nieuwe manager Wilson verbande me naar de linkerkant. Daar kwam die vervelende blessure bovenop."

Wat wil je nog bereiken?
"Ik plan niet meer in voetbal. Ik wil meer laten zien dan in mijn eerste wedstrijd tegen Lierse. Net als de ploeg kan het veel beter, maar ik beklaag me mijn overstap nog niet."