Discovery reconstrueert leven Luikse gifmengster

Print
De Britse televisiemaatschappij Discovery Channel heeft in Luik een reconstructie gemaakt van het leven en de bedenkelijke activiteiten van Marie Petitjean, alias de beruchte weduwe Becker. De Luikse werd in 1938 ter dood veroordeeld wegens elf moorden en drie moordpogingen. Het programma wordt in België in oktober op tv uitgezonden.
Het proces tegen de weduwe Becker kreeg destijds wereldwijd bekendheid. Volgens Naomi Austin, die het programma voor Discovery Channel maakte en daarvoor de archieven van de Luikse krant La Meuse raadpleegde, was Marie Petitjean de grootste gifmengster aller tijden. De journaliste stelde in Luik vast dat vele oudere inwoners zich de weduwe Becker en het proces tegen haar nog zeer goed herinneren.
Marie Petitjean, de weduwe van Charles Becker, werd op 57-jarige leeftijd in Luik gearresteerd. Het was toen 12 oktober 1936. De Luikse politie pakte haar op in het centrum, in de Rue Gérardrie. Ze had een flesje met digitaline bij zich, een plantaardig vergif dat, wanneer het boven een bepaalde dosis werd gedronken, de dood kon veroorzaken.
De arrestatie gebeurde nadat de politie een anonieme brief had ontvangen waarin gezegd werd dat de weduwe Lange, die pas gestorven is, werd verzorgd door de weduwe Becker'. De weduwe Lange was de zoveelste bejaarde vrouw die tussen 1933 en 1936 onder verdachte omstandigheden stierf. Toenmalig politie-inspecteur Castadot ontdekte, na de anonieme brief, dat de weduwe Becker alle slachtoffers aan hun ziekbed had bijgestaan. Hij besloot haar toen te laten oppakken.
Marie Petitjean was koelbloediger dan Castadot had gedacht. Ze bleef koeltjes alle betrokkenheid ontkennen. Wel gaf ze toe dat ze de vijftien slachtoffers had gekend, maar volgens haar waren dat vriendinnen en was ze erg ondersteboven door hun overlijden. Castadot ontdekte echter dat de weduwe Becker er een erg jonge vriend op nahield die haar veel geld kostte. De achttienjarige jongeman leidde een liederlijk leven en liet dat door haar bekostigen, in ruil voor compensatie in natura. Om aan dat geld te komen ging ze in het parc d'Avroy wandelen, of koffie drinken in een cafetaria op de Place Saint-Lambert. Bij die gelegenheden knoopte ze praatjes aan met oudere vrouwen die er welgesteld uitzagen; ze liet zich vervolgens bij hen uitnodigen op de koffie en raakte met hen bevriend. Die vriendschap' werd zo innig dat Marie Petitjean geld wist af te troggelen, of zich in hun testament liet opnemen. Om de uitvoering van dat testament wat te bespoedigen, mengde ze uiteindelijk een dodelijke hoeveelheid digitaline in de koffie van het slachtoffer, dat vervolgens binnen enkele uren het loodje legde.