'Komen Eten' brengt ook 25 jaar Tsjernobyl onder de aandacht

Komen Eten bij… Ed en LindaOp dezelfde dag nog als de lancering van mijn Komen Eten-initiatief kreeg ik een mailtje van Ed en Linda Schrijnemakers uit Wiemesmeer. Ik was zo blij als een kind, want ik had niet gedacht dat er zo snel iemand bereid zou zijn om een vreemdeling als mij in huis te halen.

Ed Schrijnemakers

Maar Ed en Linda zijn, als het op gastvrijheid aankomt, tot veel bereid. Heel veel zelfs. Al 9 jaar stellen zij elke zomer hun deuren en hun harten open voor kinderen uit Wit-Rusland. Kinderen die vandaag de dag nog steeds lijden onder de verschrikkelijke gevolgen van de nucleaire ramp in Tsjernobyl, nu 25 jaar geleden. Ook in deze periode hebben zij weer enkele schatten van kinderen in huis en ik was meer dan welkom om daar een avondje van mee te genieten.

Ik bel aan in de gietende regen. De kans dat ik weer eens een barbecue voorgeschoteld krijg wordt daarmee statistisch gezien toch aanzienlijk verkleind. Gelukkig, want mijn innerlijke mens lust ook wel eens wat anders. Linda opent in al haar vriendelijkheid de deur en vraagt meteen of ik schrik heb van honden. “Maar neen, ik heb er zelf nog eentje gehad!”. Tot ik achter glas de 2 'kastaars' zie zitten die mij begerig aankijken. Gelukkig komen ze gewoon maar even ‘hallo’ zeggen en laten ze mij voor de rest van de avond gerust. Ik word onmiddellijk voorgesteld aan de andere huisgenoten. Aan Ed, Linda’s man, aan Katja en Katja, de 2 Wit-Russische meisjes van 11 die er nu voor 3 weken verblijven, en aan de 33-jarige Svetlana die er al sinds haar 24e kind aan huis is. Zij was de allereerste volwassene die door Ed en Linda opgevangen werd en het is handig om haar erbij te hebben omdat zij voor de 2 Katja’s die nog geen Engels spreken af en toe iets kan vertalen.

We nemen plaats in het salon en het duurt niet lang of we zijn verzeild geraakt in een gesprek dat maar liefst tot half 1 ’s nachts zal duren. Met een glas Wit-Russische "champanski" in de hand vertellen Ed, Linda en Svetlana mij over het leven in het getroffen gebied rond Tsjernobyl en welke impact het heeft op de gezondheid van deze kinderen om hen slechts enkele weekjes per jaar naar hier te halen. Hen te laten genieten van de gezonde lucht, van het eten dat niet radioactief besmet is, van het comfort dat voor ons zo vanzelfsprekend is, maar voor hen ondenkbare luxe. Ik sta versteld als ik hoor dat de kinderen in de periode dat ze hier zijn een serieuze groeischeut krijgen. Broeken zijn te kort als ze terug naar huis keren. In Wit-Rusland daarentegen staat hun groeiproces weer zo goed als stil. Hier krijgt hun lichaam de kans om even van de besmetting te recupereren. Hun energiepeil stijgt weer en ook de grauwe huidskleur waarmee de kinderen in België toekomen verandert zienderogen in een gezondere blos dankzij de heilzame omgeving hier.

Met open mond luister ik naar hun verhalen zodat ik haast vergeet dat er ook nog gegeten moet worden. Totdat Linda komt aandraven met een frisse garnalencocktail, gevolgd door één van de lekkerste courgettesoepjes die ik ooit heb gegeten. Voor het vervolg van wat een zesgangenmenu bleek te zijn, werd ik verwezen naar de eetkamer waar ik onder het goedkeurende oog van een bronstige papegaai mocht plaatsnemen aan een perfect gedekte tafel. Zo perfect zelfs dat ik er niet in slaagde om met het juiste bestek aan mijn voorgerecht te beginnen. Dat nodigt zichzelf dan uit om overal te gaan eten en weet nog niet eens waarvoor welk bestek precies dient. Regelrechte afgang…

Maar wat volgde was pure culinaire verwennerij waarbij zowel typisch Vlaamse als Russische gerechten gecombineerd werden tot voor mij totaal nieuwe smaaksensaties. Als voorgerecht mocht ik kennis maken met de aardappel van de Tsarina, een onweerstaanbare Russische klassieker bestaande uit een gehalveerde aardappel in de schil, gevuld met een toef zure room en echte Wit-Russische kaviaar. Om het helemaal echt te maken, moest dit geheel natuurlijk doorgespoeld worden met een goede shot wodka. Nasdrovje!

Tussen het voor- en hoofdgerecht in kwam de politieke toestand van Wit-Rusland ter sprake, wat eveneens een schrijnend verhaal is. Onder de dictatuur van Loekasjenko wordt er niets meer gedaan aan de gevolgen van de ramp van 25 jaar geleden. Integendeel, door de pure propaganda via de media wordt Wit-Rusland voorgesteld als hét aards paradijs bij uitstek, terwijl andere landen afgeschilderd worden als slecht en gevaarlijk. Zo hebben de Wit-Russische media zelfs beweerd dat ook in België de EHEC-bacterie uitgebroken was waardoor het voor sommige kinderen onmogelijk werd om naar hier te komen.Als ik Svetlana vraag of het volk dan geen zin heeft om ook op straat te komen en te protesteren tegen deze situatie, zegt ze dat het gewoon onmogelijk is om een degelijke opstand te organiseren omdat telefoonlijnen tussen de verschillende gebieden gewoon verbroken worden. In tijden van verkiezingen durft ze zelf amper naar België te bellen uit schrik dat haar telefoontjes worden afgetapt. Het gaat zelfs zo ver dat mensen die zich negatief durven uitlaten over de regering plots op mysterieuze wijze verdwijnen. Liever geen regering dan zo eentje, denk ik dan…

Dan is het tijd voor een echt Vlaams-Russisch hoofdgerecht: steak stroganoff met heerlijke zelfgemaakte Belgische frieten. De steak smolt op je tong en de saus smaakt perfect af. Terwijl Svetlana, Linda en ik vochten om de laatste frietjes werd onze aandacht getrokken door de twee kleine Katja’s die klaar waren om naar bed te gaan. Omdat ik graag hun dagelijkse avondritueel eens wou meemaken, ging ik met Linda mee naar boven. Het was hartverwarmend om te zien hoe Linda daar met ontzettend veel liefde haar kleine "sjattepoemelen" toestopte. Met veel ge-"baaibaai" en ge-"zwaaizwaai" wensten we de kinderen slaapwel en begaven we ons naar beneden om aan de laatste gangen van het menu te beginnen.

Het dessert was zodanig origineel dat ik het hier zelfs niet kan omschrijven. Als ik de woorden van Linda mag gebruiken, was het een chipolataroom van bokkepootjes. Maar geloof mij, het was veel lekkerder dan dat het waarschijnlijk klinkt. Afronden deden we met een kopje thee en met door Svetlana zelfgemaakte soesjes die meer dan verrukkelijk waren.

Als ik deze avond moet beoordelen, kan ik alleen maar zeggen dat ik van elk aspect ontzettend hard genoten heb. Van het eten, het gezelschap, de boeiende verhalen, maar vooral van de gelukkige blikken...Ik kan alleen maar blij zijn dat er zulke mensen als Ed en Linda bestaan die Svetlana en de twee Katja’s, maar ook zoveel andere kinderen de afgelopen jaren even weggehaald hebben uit hun soms trieste realiteit. Voor deze kinderen is hun verblijf in België vaak het mooiste wat ze ooit in hun leven zullen meemaken.Nochtans zijn er nog zoveel andere Wit-Russische kinderen die nog nooit de kans hebben gekregen om er even tussenuit te knijpen. Daarom zijn er nieuwe gastgezinnen nodig. Je hoeft hiervoor niet veel te doen. Gezonde lucht hebben we al, gezonde voeding ook en een beetje liefde geven kan iedereen. Voor kinderen die bijna niets hebben, is dit al een ongelofelijke rijkdom.Mocht je dus interesse hebben om zelf eens een handje uit te steken als gastgezin, neem dan zeker eens contact op met vzw KURA of met Ed Schrijnemakers. Het zou hen ongelofelijk veel plezier doen. En voor ik het vergeet: voor het eten krijgen Ed en Linda een mooie 9, maar hun eindeloze gastvrijheid verdient volgens mij een dikke 10!

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio