Homeopathie

Het was met enige verbazing dat ik de voorbije dagen in de media de heisa rond homeopathie volgde. Ik hoorde dat in de literatuur geen bewijs gevonden werd voor de werking van homeopathische middelen. Ik hoorde een professor op basis hiervan concluderen dat homeopathische middelen niet werken. Een stevige blunder voor een wetenschapper, want 'geen bewijs dat het werkt', is niet hetzelfde als 'bewijs dat het niet werkt'. Ik hoorde dat homeopathie haar resultaten enkel te danken heeft aan de persoonlijke aandacht die patiënten van hun homeopaat krijgen. Ik hoorde een journaliste in vraag stellen waarom onze klassieke huisartsen die aandacht dan niet geven. Een antwoord kreeg ze niet. Ik hoorde ook het placebo-effect vernoemen, en het feit dat de meeste aandoeningen sowieso vanzelf overgaan. Ik vroeg me af waarom ik bij de huisarts dan altijd, maar dan ook altijd met een voorschrift buitenkom. En ik dacht aan mijn zoontje, die sinds hij zes maand is wanneer hij ziek is, even gaat spelen bij de homeopaat, en dan een middel krijgt dat in zijn melkje opgelost wordt zonder dat hij het ziet. Persoonlijke aandacht? Placebo? Toeval? Eigenlijk boeit het hoe of wat mij niet. Sinds wij met ons hele gezin de begeleiding van een homeopaat genieten, gaat het prima met onze gezondheid. Een stuk beter ook dan toen we enkel met onze conventionele huisartsenpraktijk werkten. Goeie mensen hoor. Maar consultaties van tien, soms vijf minuten. Dat is er toch gewoon mee lachen. En als het niet terug betaald zou worden door ons allen, zouden we er zeker niet mee lachen. Nee ... geef mij dan maar de aandacht en tijd van de homeopaat. Dan kan hij en passant tenminste een diagnose stellen die ergens op gebaseerd is, om me dan met een goeie homeopathische placebo huiswaarts te sturen. Want als we dan toch vanzelf beter worden, verkies ik een placebo boven farmaceutische mengsels. En als het homeopathisch middel toch wél werkt, wat absoluut mijn gevoel en ervaring is, dan verkies ik dat zéker.

x

Soms werkt het homeopathisch middel niet snel genoeg naar onze goesting. Dan, maar ook pas dan, is er nog altijd het spoor van de conventionele/farmaceutische geneeskunde. Zo werkt het voor ons. En als dat werkt, mag ik hopen dat niemand daar problemen mee heeft. Behalve natuurlijk mijn huisarts, die ons nog amper ziet. Zou die iets met de heisa in de media te maken hebben?

Toen ik afgelopen dagen het hele gedoe rond homeopathie hoorde in de kranten en op radio en televisie was ik werkelijk aangedaan. Ik ga al jaren met mijn hele gezin naar een homeopaat. Als ik zie wat een meerwaarde deze man voor ons heeft betekend. Als ik zie hoe hij zijn tijd neemt, naderhand telefonische opvolging doet, in de week en in de weekends. Als ik zie hoe vaak hij ons ook geholpen heeft door ons door te sturen naar verschillende vormen (ook klassieke) van geneeskunde. Als ik voel hoe hij écht met zijn hoofd en hart bij onze gezondheid is, dan krijg ik tranen in mijn ogen bij de huidige discussie. Hoe bot er ingehakt wordt (met twijfelachtige argumenten dan nog) op mensen die met hart en ziel hun job doen. Wij hebben ervaren dat de begeleiding en behandeling van onze homeopaat werkt. Hoe ze werkt en wat ze doet werken, weet ik niet. Ik ben geen wetenschapper. Maar het werkt. Ook bij onze kinderen, zelfs toen ze nog heel klein waren en niet vatbaar voor placebo-effect, me dunkt. Ik weet niet wie zo graag de homeopathie stokken in de wielen wil steken en waarom, maar ik zou zeggen: kritiek kan je ook genuanceerd formuleren én vooral: veeg ook maar voor je eigen deur.