In een rolstoel zit je niet stil

Het dienstencentrum Sint-Gerardus biedt met een multidisciplinair team zorg op maat aan kinderen met een fysieke beperking. De school in Diepenbeek en het internaat in Hasselt zorgen buiten de nodige ondersteuning ook voor vrije tijds- en sportactiviteiten.

ombeletsmargoxios

Iedere woensdagnamiddag is het ‘Hobbytijd’. De jongeren kunnen dan uit een uitgebreid assortiment van sporten en andere activiteiten kiezen. Volgens opvoeders van het Sint-Gerardus zijn deze activiteiten niet enkel goed voor hun motorische ontwikkeling, maar ook voor hun eigenwaarde en sociale ontwikkeling. Door actief deel te nemen leren ze om spelinzicht te creëren en te presteren in teamverband. Rolstoeldansen, boccia (een variant van petanque), wandelen, fietsen en koken zijn enkele van de vele mogelijkheden. Grotere uitstappen worden niet aan de kant geschoven. Zo wordt elk jaar een zeilreis met een aangepaste boot op touwen gezet. Maar er is één sportactiviteit die in het oog springt: E-hockey. België heeft zelfs een nationale ploeg in deze sport.

Hockey voor jongeren en volwassenen met een fysieke beperking kent twee afdelingen. H-hockey is voor spelers in een handbewogen rolstoel, en E-Hockey voor spelers in een elektrische rolstoel. Bij elektrische hockey bestaat iedere ploeg uit vijf spelers waarvan drie een gewone hockeystick hanteren, en de andere twee een T-stick hebben. Een T-stick wordt onderaan de rolstoel bevestigd.

Er wordt elke woensdag getraind met hun ploegje dat luistert naar de naam Rhodie. Dit is het moment waar ze de hele week naar hebben uitgekeken. Ze racen tegen 14 km/per uur naar de bal, en proberen hem in het doel van de andere ploeg te krijgen. Ze botsen en duelleren, ook al mag dit strikt genomen niet volgens het reglement. Maar vooral lachen ze. Ze maken plezier, en je ziet dat hier echte vriendschappen ontstaan. Er zijn spelers die al jaren niet meer op de school van het Sint-Gerardus zitten of er zelfs nooit hebben gezeten, en toch iedere keer paraat staan.

Trainers Hilaire en Nadine zijn dan ook trots op hun ploeg. Niet alleen op hun talent, maar ook omwille van de leuke sfeer en hechte band die ze met elkaar hebben. Na een wedstrijdje gaan zij met plezier mee op café. Toch hebben de trainers het soms moeilijk. Sommige spelers lijden aan spierziekten, en het is zwaar om hen achteruit te zien gaan. Maar dat weegt bijlange niet op tegen de moed en het doorzettingsvermogen van de jonge gasten.

Ben Liebens, een speler van de club, herinnert zich de bekerfinale van de tweede klasse in Nederland nog zeer goed. Rhodie stond achter, maar vlak voor het fluitsignaal schoten ze de gelijkmaker binnen. Tijdens de verlengingen scoorden ze nog drie keer en namen ze de beker mee naar huis.

En iedere woensdag tegen vier uur, wanneer het tijd is om weer te vertrekken, blijven ze nog lekker even treuzelen. Want weer een week wachten op een nieuwe training is toch wel lang…

Margo Ombelets, Xios


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio