Buren zijn trots op hun held Thibaut Courtois

Enkele uren voor de huldiging in de Kimpel van onze stadshelden David Hubert, Jelle Vossen en Thibaut Courtois zijn we uitgenodigd in de straat van deze laatste! Het huis waar Thibaut woont (bij zijn ouders) is versierd in wit en blauwe ballonnen, overal shirts van Genk aan de muur en een spandoek met als opschrift " Proficiat kampioen, de buren zijn trots op je".

Carlo Ketelslegers

Eerst een babbeltje slaan met de buren leek me dan ook een goed idee en zo kwamen we bij de overbuurvrouw Greet terecht die één en al lof over hem sprak. Over het sportieve talent moeten we het niet hebben want daar is overal over te lezen maar onze intresse gaat uit naar zijn dagdagelijkse leven als tiener. Veel vragen moesten er niet gesteld worden want er stromen allerlei verhalen over straatfeestjes waar hij altijd de gewone jongen is en wat loopt te dollen met de kinderen van de straat waar hij erg op gesteld is en visa versa. Ook in de vakantie is hij " als de studie's en het voetbal het toelaten" steeds te vinden voor een partijtje baech volleybal, tafeltennis of een plonske met de mannen in het zwembad. En als de kleintjes in bed liggen worden de kaarten boven gehaald voor een partijtje Poker met de buren. Je hoort het al een gewone jongen gebleven en dat siert hem, maar daar verschijnt hij dan onze held in het geel! Er wordt nog even een kaartje afgegeven van de buren als waardering voor zijn prestaties en dan ga ik even proberen een babbeltje te slaan, allereerst even proficiat wensen en dan stel ik mijn vraag die hij helemaal niet verwacht: " op welke vraag zou je graag eens willen antwoorden, maar is nog nooit aan je gesteld." Even werd het stil en dan zegt hij; "oei, nadenken is wat moeilijk na enkele zware nachten, lekker stappen met de spelers en vieren met de vrienden eist zijn tol. Ook de beker laat zijn sporen na, letterlijk en figuurlijk en Thibaut toont de schram in zijn wenkbrouw: de beker heeft een bresje geslagen. Ook kwam het ongeluk van Carcella ter sprake, waar hij meteen zag dat het ernstig was. En dan heeft mijn vraag toch precies iets losgeweekt want hij vindt alles geweldig wat er gebeurd: suporters, de buren, zijn vrienden maar desondanks is hij echt wel zichzelf gebleven is en zelfs een beetje verlegen bij momenten. Hij vindt het erg dat sommige jongens waar hij mee gevoetbald heeft het niet meer durven hem aan te spreken. Tot slot nog even allen op de foto en een knipoogje naar onze held die het aandurft op een driewielertje van zijn buurjongen om toch maar aan te tonen dat "onze kleine Thibaut" nog steeds de gewone jongen in de straat is


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio