Perfect voorspelbaar

De socialisten vierden 1 mei met de klassieke optochten en toespraken. Het was daarbij vooral uitkijken naar de toespraken van ABVVvoorzitter Rudy De Leeuw en nog meer naar die van sp.a-voorzitster Caroline Gennez.

De sp.a verloor de laatste drie verkiezingen en de opiniepeilingen laten niet meteen veel beterschap verhopen.

HBvL.be Het Belang van Limburg

Dat maakt dat Caroline Gennez onder druk staat. Dat is nu eenmaal het lot van elke voorzitter van elke partij. Doet de partij het goed, dan glorieert de voorzitter. Verliest de partij, dan heeft de voorzitter het gedaan.

Dat is uiteraard niet correct en in het geval van Caroline Gennez geldt dat in overtreffende trap omdat zij eigenlijk voorzitster ‘moest’ worden en het vooral haar partijgenoten waren die met fout verstuurde mails of te luide telefoongesprekken de partij in het defensief deden belanden. Freddy Willockx heeft dan ook een punt dat wanneer Caroline Gennez een stap opzij zet, ook de sp.a-ministers en sp.a-fractieleiders zich in vraag moeten stellen.

Dit alles neemt niet weg dat Caroline Gennez de voorzitster is en dat zij, uiteraard na ruggespraak binnen de partij, als eerste moet aangeven waar ze naartoe wil met haar partij en bij uitbreiding met onze maatschappij. In dat opzicht was haar toespraak weinig begeesterend. Ze pleitte perfect voorspelbaar voor het behoud van de automatische indexering van de lonen en van ons sociaal model en haalde even perfect voorspelbaar zwaar uit naar de graaicultuur van Electrabel en de bonussen van de bankiers. Maar wie is daar in het eerste geval niet voor en in het tweede geval niet tegen? Zo gaat de sp.a het verschil niet maken. Trouwens, sinds 1988 zitten de socialisten - bijna altijd de sp.a en altijd de geestesgenoten van de PS - onafgebroken in de regering. De pluim voor wat goed is mogen de socialisten op hun hoed steken. Maar dan moeten ze voor wat slecht is ook in eigen boezem kijken.

Caroline Gennez kon het ook weer niet laten om naar de N-VA uit te halen, de Nieuwe Vlaamse Arrogantie, waarmee ze de N-VAkiezers verankert en haar partij isoleert op haar Vlaamse flank.

In dat verband was de opmerking van haar waarschijnlijke opvolger Bruno Tobback stukken intelligenter. Hij stelde terecht vast dat de twee hoofdrolspelers - dan hebben we het uiteraard over Bart De Wever en Elio Di Rupo - te veel kamperen op premissen uit het verleden en zich te veel laten leiden door rancune, afgunst of angst. We zijn het eens met Bruno Tobback dat enkel een staatshervorming die opnieuw vertrouwen wekt en een gezamenlijk project aanbiedt, zin heeft.

Eric Donckier