Spiegelbeeld

Print

Iedereen heeft een vrij positief beeld van zichzelf, meestal toch. Capaciteiten, intelligentie, prestaties, verwezenlijkingen, maatschappelijke integratie, sociaal gedrag en noem maar op. Zelfkritisch, soms een beetje en wat anderen zeggen is hun interpretatie die fragmentarisch en daardoor gebrekkig is.

Ja, ten slotte moet je met jezelf leven en het met jezelf ‘uithouden’ een leven lang. Ervaringen, achtergrond, het dagelijks doen en laten worden toch wel op een eigen wijze ingekleurd. Een aanpassing aan de draagkracht en het zelfbeeld van het eigen ik. Soms echter duiken ‘crisismomenten’ op. Bezinning dringt zich op en er is nood aan herstel en hernieuwde opbouw van het ‘bestaan’. En dat is ook mogelijk. Overleving en heroriëntering, een nieuw startmoment op de levensweg. Zolang je leeft is ‘hopeloos-heid’ dus een onding dat zeker geen wortel mag schieten. Wie gelooft dat er weer licht aan het einde van de tunnel straalt, is een gelukkig mens die ook anderen zal opbouwen.