TV-pitbulls

'TV-pitbulls in de woelige sixties' (HBvL 05/08/03). Zonder Maurice De Wilde, Jan Van Rompaey, Paul Jambers, Kruithof , Vermeersch en co had ik mijn tv-toestel al jaren richting keien gekatapulteerd. De deontologie van een journalist op scherp of in vraag gesteld.

Rik Penders - Diepenbeek

Wijl de camera draaide in De Wilde's programma 'De nieuwe orde' beet de pitbull zich vast in zijn prooi, hardnekkig de archaïsche gij-vorm hanterend. De problematiek van collaboratie en verzet uitgespit tot op het bot was voor mij, als geboren oorlogskind, gesneden brood. De 'zeldzame' dwarsliggers die de media in Vlaanderen hebben voortgebracht werden en worden, ook door mij, begerig verteerd. Over dwarsliggers rijden rechte treinen.

Of Jan van Rompaey een zachtere aanpak heeft Dat lijkt bedrieglijk. Leergierig en gedreven, inhoudelijk sterk, doch in verhulde vormtaal, neemt hij zelden stelling, laat de geïnterviewde in zijn waarde en de kijker oordelen. Een zeldzame Vlaamse vogel met zuinig taalgebruik die te vaak varieert en daardoor op zijn bek gaat.

Jambers' stijl, zoals neergepend in het interview met Lex Moolenaar, is direct en dat sierde hem in het begin van zijn televisiecarrière. Dat hij heeft willen shockeren door de 'marginale' mens in zijn hemd te zetten... Reality tv? Herkenbaarrheid is na een harde werkdag een storende factor. Paul heeft zijn enorme kwaliteiten volgens mij niet altijd goed benut. Wellicht waren zijn drijfveren niet de mijne.

Allen zijn ze coryfeeën. Toch.