Stefan Christoffels: een koetsendroom die werkelijkheid werd

Voor de komst van de auto was het de normaalste zaak van de wereld wanneer je voorbij werd gestoken door paard en koets. Het was een alledaags fenomeen waar niemand stil bij stond. Met de komst van de auto is dat langzamerhand steeds zeldzamer geworden tot er een eeuw helemaal geen koetsen meer op de weg reden.

marcdreezensxios

Tenzij u toevallig eens in Lanaken bent. Want daar heeft u de kans dat u een autentieke koets voorbij ziet rijden met alles erop en eraan.

Stefan Christoffels, geboren op 21 juni 1969, is van jongs af aan al gefascineerd door koetsen en alle attributen. Vader Christtofels bezat een veehandel en spendeerde veel tijd op de boerderij. Hierdoor kwam de jonge Stefan al op 15-jarige leeftijd in contact met koetsen. Het toeval zorgde er voor dat Henny Jacobs, ook een fervent paardenliefhebber, hem onder zijn hoede nam en hem alle kneepjes van het vak leerde. Stefan ging, als 16-jarige samen met Henny Jacobs al mee naar bruiloften, evenementen of gewoon een rondje door het dorp rijden.

Zijn droom was om ooit een eigen stalhouderij te bezitten en een echt 18de-19de eeuws taxibedrijf op te richten. Hij wou van z`n hobby zijn beroep maken, dus startte hij met één koets en breidde dit langzaam uit tot een volwaardige stalhouderij met maar liefst 12 verschillende soorten koetsen. Van 1, 2, 4, … tot 18-persoonskoetsen. Tegenwoordig doet Stefan Christoffels dit niet alleen voor zijn eigen maar ook voor andersmans plezier. Hij rijdt bijvoorbeeld uit voor evenementen, huwelijken of koetstreffens. “Mijn wereld met een eigen stalhouderij,” noemt hij het.

Van `s morgens tot `s avonds is hij in de weer met zijn stalhouderij. Van het zoeken op het internet naar accessoires tot naar de Engelse antiekmarkt te gaan. Alles doet hij eraan om naar de perfectie te streven. van de juiste hoed tot de knoopjes van zijn jas. Hij probeert er alles aan te doen om het contrast tussen vroeger en nu zo klein mogelijk te maken.

Onder die grote lading enthousiasme zit er echter één ding dat hij jammer vindt: het gebrek aan interesse van jonge mensen om zelf of bij hem mee voor de stalhouderij te zorgen. Tegenwoordig is iedereen zo up-to-date dat ze de geen waarde meer hechten aan nostalgie.

volgens Stefan worden er steeds meer musea opgericht om dingen in te zetten. Hij vergelijkt zijn stalhouderij met een museum. Maar gelukkig niet om naar te kijken, maar puur om van te genieten, mee te maken en om er plezier aan te beleven.

Marc Dreezen

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio