Wat de Franstaligen wél willen

Print

De Franstalige partijen PS, cdH en Ecolo hebben gisteren de compromisvoorstellen van koninklijk verduidelijker Bart De Wever afgeschoten. We staan weer nergens, nieuwe verkiezingen komen alsmaar dichter bij.

Voor wie de nota met enkel een Franstalig bril leest, staan er uiteraard dingen in waarvan we ons kunnen voorstellen dat ze die niet graag horen, zoals de herziening van de financieringswet of de responsabilisering in het werkgelegenheidsbeleid.

Maar voor wie de nota met enkel een Vlaamse bril leest, is het ook slikken. Een paar voorbeelden. Géén zuivere splitsing van de kieskring B-H-V. De deur naar de benoeming van de drie Franstalige burgemeesters in de Vlaamse rand op een kier. Herfinanciering van Brussel met 300 miljoen euro zónder voorwaarden...

Bart De Wever probeerde zich met zijn nota boven de partijen te plaatsen. Het mocht niet baten. Binnen de kortste keren was de Franstalige reactie daar. En zoals altijd samen te vatten in één woord: ‘NON’.

Het laatste is niet verwonderlijk. De snelheid van de reactie is dat wel. De nota telt 50 bladzijden. Het hoofdstuk over de nieuwe financieringswet is héél technisch. Het ontlokte bij Wouter Beke de opmerking dat de Franstaligen blijkbaar heel snel kunnen lezen en nog sneller analyseren. Onze conclusie is enigszins anders. Bart De Wever had zich net zo goed de moeite kunnen besparen, een nota van één bladzijde had ook volstaan, de Franstaligen zouden toch altijd op alles ‘NON’ hebben gezegd.

Bart De Wever is hiermee mislukt als koninklijk verduidelijker. Een verrassing is het niet. We hebben altijd geschreven dat de Franstaligen hem zouden doen mislukken. Ze zijn hem spuugzat. De Franstaligen zeggen dat ze het signaal van de Vlaamse kiezer hebben begrepen. Ze hebben het niet begrepen, of nog erger, ze willen het niet begrijpen. Het enige wat ze willen, is een regering zonder de N-VA. Een regering van nationale eenheid om de zogenaamd dringende problemen waar de mensen van wakker liggen, aan te pakken.

Dat is een drogreden. Die dringende problemen zijn niet aan te pakken zonder staatshervorming en meer financiële en fiscale verantwoordelijkheid op alle bestuursniveaus. Wat de Franstaligen echt willen, is de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië en Brussel zolang mogelijk overeind houden. De Vlaamse partijen die mee in een regering van nationale eenheid stappen, maken zich ook mee schuldig aan de verdere verarming van Vlaanderen en de verloedering van België.

Eric Donckier