Omgangsrecht

Ik wilde als voorzister van moeders die elke week gedwongen worden hun kind af te geven onder de bedreiging van zware dwangsommen die zij nooit zullen kunnen betalen en die ook de kinderen nadeel berokkenen, reageren op een nieuwe trend die moeders treft:

Andréa De Jong, vzw Moeders tegen Incest - Gent

Het PAS syndroom(Parental Alienation Syndrome) uitgevonden door iemand uit een ver land (Culumbia!)dokter Richard Gardner beweert dat kinderen lijden aan een ziektebeeld dat hij omschirijft als het Ouderverstotingssyndroom. Zij gaan als het ware tegen hun eigen belang in de afwezige ouder gaan verstoten. Aangezien dokter Gardner doceert en zijn eigen theorie verspreidt in boeken en tijdschriften zien wij het nakend effect op toch al dadervriendelijke vonnissen.

Kinderen kunnen inderdaad omwille van aanhoudende ruzies tussen beide echtgescheidden ouders liever afzien van een omgangsrecht dat in dergelijke gevallen vaak ene pijnlijke omgangsplicht wordt voor het kind. Uit zelfbescherming of zelfbehoud.

Volwassenen kunnen dat ook, maar doen dat niet altijd: soms is het beter alles op zijn beloop te laten. Je blijft de mama of de papa, je blijft de oma of de opa, dat kan niemand je afnemen en je kunt ook van op afstand je liefde voor de kinderen nog betonen : een kaartje

of als je het financiëel even aan kan een spaarboekje openen zodat het kind later in elk geval niet zal moeten leven met de gedachte dat de afwezige familie het vergeten is. Maar als er een zwaar vermoeden van incest is dan heb je als moeder toch wel de plicht om voor je kind op te komen. Daar zou men begrip moeten voor hebben en geen sancties of stigma. Een kind is geen voorwerp dat men met dwansommen kan afdwingen. Dwangsommen brengen ook de waarheid niet aan het licht. Een bijlkomend of discreet onderzoek is veel aangepaster. Of een bemiddeling door een instantie of personen die daar bevoegd voor zijn. Soms stelt men deskundigen aan die helemaal geen kinderpyschiater zijn. Of is de titel van psycholoog op zich voldoende. In een bepaald geval werd iemand aangesteld die criminoloog-analyst was. Langs de ene kant zegt men dat er geen deskundigen genoeg zijn maar langs de andere kant gaat men dan die deskundigen vertrouwen om een kind te veroordelen. Want als het gerecht faalt is dat een zwaar oordeel voor het kind en de moeder (vaak de meldster)

Nu weten wij heel goed dat echtscheidingen problemen met zich meebrengen, maar een ziektebeeld? Dat geloven wij toch niet.

Wij vragen ons dan af hoe wij de situatie van een kind dan zouden moeten omschrijven dat aan mama toevertrouwd heeft dat papa rare dingen deed maar toch van een rechter verplicht wordt om naar die papa te gaan. Zou het daar dan niet zo ziek van worden?

Nu zegt dokter Gardner wel dat zijn theorie niet opgaat voor seksueel misbruik, maar iedereen weet hoe moeilijk incest bewezen kan worden. Incest is de meest perfecte misdaad. Er zijn vaak geen bewijzen of geen bewijzen meer. En berekende daders weten ook hoever ze kunnen gaan. Dus grensoverschrijdend gedrag als betasten, beloeren, zich moeten uitkleden, toekijken of gefotografiëerd worden is allemaal niet strafbaar, maar of de moeder het daar mee eens is dat is wat anders.

Maar dokter Gardner is ook de man die schrijft dat pedofiele aktiviteiten door miljarden als de norm worden beschouwd.(1992, p 593) Wij beschouwen incest ook als pedofiele aktiviteiten maar dan binnenshuis en vinden dat het kind daar nog veel kwetsbaarder is. Met andere woorden als pedofilie niet erg is, is er ook geen reden om kinderen van pedofielen weg te houden, moet dan wel de onderliggende gedachte zijn. Voor wie twijfelt, dokter Gardner is van mening dat pedofiele aktiviteiten een betere procreatie ten goede kunnen komen. (1992 pp 24-5) Dichter bij de deur waarschuwde prof Théo Compernolle op het Internationale Congres "Violence in the Family" te Amsterdam (1995), voor de impact die daders blijven hebben op hun gezin. In dergelijke dramatische ervaringen als de aanranding van een kind in het gezin moet men dus de theorie van dokter Gardner bekijken met even veel omzichtigheid als men dat doet als het om een aanklacht gaat waar men er automatosch van uit schijnt te gaan dat die vals is, en ook zijn opinies omtrent misbruik van kinderen van meer nabij bekijken.

In Frankrijk neemt één op drie moeders het risico de gevangenis in te draaien. Dat is wat anders dan hetgeen mannenlobbys beweren :"een moeder hoeft maar te zeggen dat er incest is en dat wordt dan ook geloofd, en wij zijn onze kinderen kwijt."

Kijk maar naar het boek van Meester Gilles Antonowics "Agressions sexuelles, la réponse judiciaire" p 117 , en nota 34 p 260

Tragisch is dat de meeste daders vrijgesproken worden.

Want in dat boek staat duidelijk dat de valse aantijgingen (nu noemt men die wel "niet opzettelijk") een percentage uitmaken tussen de 2 en de 8 %. Die 8% vindt men bij kinderen van een hogere leeftijdsklasse.

Men kent misschien ook het rapport niet van de Hogere School voor Veiligheid "Geweld in de Gezinnen" en publiekelijk vrijgegeven in 1997

De kontekst waarin het PAS syndroom dus geschreven is moet dan toch herzien worden

Wij zouden graag ook dokter Gardner opinie omtrent pedofilie gedrukt zien telkens als er over het PAS Syndroom gepraat of geschreven wordt. Ik denk als men zo voort doet zoals men nu bezig is, de meeste aanklachten voor misbruik seponeren (90% volgens een Leuvens onderzoek) dat men dan ook van ons zal zeggen dat incest cultuurgebonden was in ons land want niemand kijkt er nog naar om en men beboet moeders die hun uiterste best doen. Zijzelf zijn in uiterste verwarring door hetgeen het kind vertelde. Het kind zal vrijer kunnen praten naarmate de dader uit huis is. Maar dat wordt onmiddellijk omgekeerd in "incest in het kader van een echtscheiding, opgepast! dat kind liegt, fantaseert of is opgestookt door de moeder!. Erg wetenschappelijk kunnen wij die handelswijze niet vinden, daar bij de moeders die bij ons komen uithuilen de meesten op een bepaald moment van een proces beschuldigd waren van valse aantijgingen. Alleen door vasthoudendheid konden ze de zaak recht trekken, maar moeten daarom een tijdje gedragen en getroost worden. Want nergens vinden zij begrip voor hun eigen pijn. Toch moeten zij opknokken tegen het gerecht, een vaak betere verdediging van de tegenpartij, de opinie en zelfs in sommige gevallen de reguliere hulpverlening.

Ik eindig met de nadruk te leggen op het feit dat wij kontakten met een afwezige ouder nodig vinden, want een kind heeft een vader en een moeder nodig en wij hebben al vaak gezien dat dit vergeten wordt in alle andere vormen van samenleving, alleen bij een vermoeden van incest lijkt die afwezige biologische vader broodnodig te zijn.

Want zo moet ik het toch begrijpen van de mannengroepen die beweren dat ze allemaal getroffen zijn door een boze ex die zonder redenen haar kind niet wil afstaan. Want wij hebben enkel moeders die gedwongen worden hun kind af te geven en daardoor in hoge emotionele nood verkeren. Hun vertrouwen in de eigen rechtsstaat waarvan zij toch ook burgers zijn is erg geschonden. Soms stellen zij zichzelf in de illegaliteit om hun kind tot het uiterste te beschermen. Wij proberen dat dan te verhinderen door hen te steunen en te troosten, hen aan te moedigen verdere wegen te bewandelen, er voor te waken dat ze niet instorten, want eens in de pychiatrie, wordt dat ook nog tegen hen gebruikt. Het zou toch niet mogen zijn dat men mensen zo ver drijft!

Ten slotte zijn het de volwassenen die scheiden, niet de kinderen. Sommige volwassen willen wel scheiden maar willen ook dat alles blijft zoals vroeger. Voor de kinderen zal dat nooit meer hetzelfde zijn. En ik herhaal dat behalve seksueel misbruik en mishandeling wij geen reden zien om een kind niet bij de afwezige oduer te laten gaan.

Wij denken dan aan weeskinderen. Ze zijn niet allemaal zieke kinderen en niet allemaal in de misdaad. Ik denk dat kinderen die gedwongen worden bij een misdadiger te leven eerder in opstand zullen komen tegen de maatschappij dan anderen die gesteund werden. De misdaad van verkrachting van een kind minimiseren is de zoveelste stap naar oogluikend toegelaten misbruik in het gezin

Het is goed dat de lezers weten dat ook waar incest bewezen is de kinderen nog naar een dader moeten. Het verzoek van een dader lijkt soms meer waard dan het verzoek van de moeder om dat niet toe te laten. De minste twijfel was al in het voordeel van de verdachte, niet van het kind, nu nog zal men de moeder zeggen dat zij de vader niets gunt. Als men toch vindt dat een kind nog bij een incestvader kan dan vragen wij ons af of dat niet kan wachten tot het kind hersteld is en een goede en langdurige begeleiding heeft gehad. Ook de neutrale bezoekruimten werken aan herstel of de afwezige ouder een dader is of niet.

Men moet het kind de ruimte laten om de verschrikkelijke bedreigingen die de dader heeft geuit om het kind het zwijgen op te leggen, in éen geval dat hij de moeder zou doodsteken, niet mogelijk zijn en niet zullen gebeuren. Dan pas kan men weten wat het kind echt wil, niet onder bedreiging van doodsangst, maar vrij van de dader, wetende dat het niet zal worden gedwongen.

Het is aan ons, volwassenen om de allerkleinsten te beschermen. Daders hebben zichzelf al lang heel goed beschermd. Immers de gemiddelde dader heeft al enkele feiten gepleegd alvorens gesnapt te worden. Als het uitkomt is dat maar met mondjesmaat. Een kind vertelt niet veel details, wat het soms de das aandoet. Vertelt het echter te vlot dan is het ook niet goed of dan heeft de moeder het voorgepraat. Dat het kind dan voor zijn leeftijd een wat hoger intelligentiegemiddelde heeft ook in andere zaken dat wordt van de tafel geveegd. Het kan altijd dienen om de minste twijfel te bekomen voor daders. Men moet onderzoeken of het waar kan zijn en niet wantrouwig zijn naar het kind toe of naar de moeder toe. Het Verdrag van de Rechten van het Kind gaat niet enkel om participeren maar ook op beschermingsrecht en de Staten die Partij zijn hebben dat beloofd ook :artikelen 9, 12, 19 en 34.

Voor wie een computer heeft kan men dat Verdrag terugvinden op het net, met de Google zoekmachine bijvoorbeeld.

Wij begrijpen heel goed dat het voor de rechter een nachtmerrie moet zijn iemand onschuldig te veroordelen. Maar wij zouden willen dat een rechter er ook van wakker ligt dat een onschuldig kind ons, volwassenen heeft vertrouwd en toch wordt overgeleverd. Als men een verdachte niet kan veroordelen omdat de feiten niet 100 % zeker zijn dan vraag ik mij af hoe men dan een kind voor 100 % durft overleveren. Tussen deze twee extremen moet een oplossing te vinden zijn. Wij zijn er zeker voor te vinden om aan dergelijke oplossing mee te werken.

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer