thumbnail: null
thumbnail: null

Alimentatiefonds

Er is de voorbije maanden bijzonder veel media-aandacht geweest voor het alimentatiefonds. Wat opvalt is dat in bijna alle artikels de vrouw als slachtoffer beschouwd wordt van een onwillige ex-partner, die weigert zijn plicht te vervullen. Onze ervaring leert echter dat er ook moeders zijn die hun financiële verplichtingen niet nakomen. Immers het is al lang geen traditie meer dat kinderen exclusief worden toegewezen aan de moeder.

Eddy De Waele, vzw SBO - Hasselt-Kermt

De komst van het fonds vervult een lang gekoesterde wensdroom van een aantal vrouwelijke parlementsleden en vrouwenverenigingen, en voldoet daarmee ook in bepaalde gevallen aan een noodzaak. Alleen, de oplossing voor alimentatieproblemen is er nu wel, doch aan één van de belangrijkste oorzaken van wanbetaling is vooralsnog niets gedaan. Oorzaak nummer 1 waarom ouders weigeren te betalen is omdat ze kinderen niet kunnen zien omdat het bezoekrecht geboycot wordt. Uit de cijfers van het ministerie van Justitie kun je gemakkelijk die conclusie trekken. Op vraag van Geert Bourgeois werden deze cijfers bekend gemaakt in 2001. Maar liefst een gemiddelde van 7.000 dossiers inzake onuitvoerbaarheid van het omgangsrecht worden jaarlijks geseponeerd tegenover 1.300 dossiers inzake het niet betalen van alimentatiegeld.

Alhoewel alimentatieplicht en omgangsrecht juridisch niets gemeen hebben zijn beiden daarentegen sterk emotioneel met elkaar verwant. Een veel gehoorde uitspraak is immers: "Als ik mijn kind niet mag zien, dan betaal ik ook niet".

Omgangsrecht:

Schending van het omgangsrecht gebeurd vaker dan men denkt. Uit onderzoek en vaststellingen blijkt dat er zich in 60% van de echtscheidingen problemen voordoen in verband met het omgangsrecht(bezoekrecht).

De kinderen worden als wisselmunt gebruikt voor het stuklopen van het huwelijk, en wat hierin bijzonder kwalijk te nemen valt is de houding van sommige advocaten die hun cliënten daarin opjutten, ja zelfs, hen verhalen in de mond te leggen waarbij de ex-partner (meestal de vader)voorgoed buitenspel wordt gezet. Hiermee bedoelen wij het aanklagen van incest of mishandeling. Jef vermassen klaagde onlangs ook deze bedenkelijke evolutie aan in Ter zake naar aanleiding van de zaak Coppens.

Waar ligt de oorzaak van zoveel echtscheidingsellende?

Het feit dat de parketten geen prioriteit stellen aan klachten in verband met het niet na-leven van een omgangsregeling heeft veel te maken met de overlast aan allerlei klachten die ze te verwerken krijgen, onderbemanning en gebrek aan middelen.

Omdat er weinig of geen vervolgingen zijn, krijgen ouders die weigeren het kind mee te geven met de andere ouder een gevoel van straffeloosheid, dat zich ontegensprekelijk projecteert op de kinderen. Kinderen krijgen daardoor het gevoel dat de andere ouder niet meer belangrijk is in hun leven omdat ze constant opgevoed worden in een sfeer van negativisme en minachting tegenover de andere ouder.

Ouders die het omgangsrecht van het kind met zijn andere ouder verhinderd, handelt doorgaans uit onverwerkte scheidingsemoties. Goede communicatie en overleg tussen de beide partners worden als onmogelijk ervaren. Men tracht dan ook alle contact met de ex te vermijden, hierbij niet beseffende dat de kinderen daar de dupe van zijn.

Hoe zal het kind reageren op school als familiale aangelegenheden aan bod komen in de lessen, zal het kind niet jaloers zijn op zijn vriendjes omdat die wel nog bij hun papa of mama mogen, zal het kind door zijn vriendjes niet gepest worden?

Staat verantwoordelijk

België ondertekende de Internationaal Verdrag van de Rechten van het Kind. Doch doet bijzonder weinig om de rechten van echtscheidingskinderen te doen gelden. Volgens art.9 van dit verdrag verbindt de staat er zich toe alles in het werk te stellen opdat een kind dat gescheiden leeft van een van zijn ouders, toch persoonlijk contact en omgang met die ouder zou kunnen hebben, tenzij een rechterlijke beslissing dit contact in het belang van het kind zou verbieden.

De meer dan drieduizend ouders die vorig jaar beroep deden op vzw SBO om hen hulp, raad, advies of te bieden of die vroegen om te bemiddelen met de weigerende ouder hadden allen een wettelijk bezoekrecht dat ze niet konden uitoefenen.

Het is de taak van de regering en haar instanties (gerecht) om toe te zien op de naleving van bovenstaand verdrag en de uitvoering van door de rechtbank genomen beslissingen.

Het seponeringsbeleid toont aan dat zowel regering als haar instanties in gebreke blijven.

De kinderrechtencommissaris klaagt jaar na jaar in haar jaarrapporten aan dat er geen werk wordt gemaakt van de problemen van kinderen in problematische echtscheidingssituaties.

Vzw SBO bindt al jaren de strijd aan tegen de misbruiken van het omgangsrecht, ook onze klachten worden maar met mondjesmaat genoteerd door de beleidsmensen.

Wat is er nodig?

Een degelijke opvolging van de klachten

Een goed gestructureerde hulpverlening

Echtscheidingsbemiddeling vóór de juridische afhandeling van de scheiding

Geen gevangenisstraf of onzinnige dwangsommen maar een goede begeleiding van de weigerende ouder en indien nodig het kind.

Halsstarrig weigerende ouders desnoods bestraffen met een omkering van het omgansgrecht of een "tijdelijke" ontneming van het ouderlijk gezag.

Met vriendelijke groeten, en mogen wij hopen dat ook aan deze schaduwzijde van de echtscheidingsproblematiek aandacht wordt besteed.