Een moeilijke discussie

De socialistische vakbond ABVV en de liberale vakbond ACLVB gaan vrijdag betogen in Brussel. De christelijke vakbond ACV beslist vandaag of ze meedoet. De vakbonden zijn ontevreden over hun onderhoud van gisteren met eerste minister Yves Leterme en minister van Werk Joëlle Milquet. Vooral het feit dat de regering zich niet wil mengen in hun discussie met de werkgevers over het eenheidsstatuut arbeiders-bedienden, zit de vakbonden hoog.

HBvL.be Het Belang van Limburg

Nu is het zo dat bedienden van een beter statuut genieten dan arbeiders. Zo krijgen bedienden bij ontslag een veel hogere ontslagvergoeding. Voor een bediende met een loopbaan van 20 jaar kan die oplopen tot 12 maanden loon. Een arbeider moet zich tevredenstellen met een ontslagvergoeding van hoogstens een paar weken. Dit is een discriminatie die door iedereen erkend wordt. Maar de onderhandelingen tussen vakbonden en werkgevers over een eenheidsstatuut slepen aan. De vakbonden dromen van een bediendenstatuut voor de arbeiders, de werkgevers denken dan weer aan een arbeidersstatuut voor bedienden. De oplossing ligt uiteraard ergens tussen de twee in. Maar waar juist? Dichter bij het arbeidersstatuut of dichter bij het bediendenstatuut? Daar kan men nog heel lang over discussiëren.

Dat de vakbonden streven naar een beter statuut voor de arbeiders, kunnen we begrijpen. Maar dat ze de discussie nu op scherp stellen, kunnen we minder goed volgen. Het zijn economisch benarde tijden, sociale onrust kan de zaken enkel verergeren. Bovendien is het zo dat een verbetering van het statuut van arbeiders op korte termijn een averechts effect kan hebben. Het zou bedrijven die het moeilijk hebben en niet zeker zijn dat het snel zal verbeteren, immers kunnen inspireren om net voor de ingang van de maatregel nog meer mensen te ontslaan. Dan zijn we nog verder van huis.

Maar ook de werkgevers gaan niet vrijuit. De collectieve ontslagen volgen elkaar in steeds sneller tempo op. Als gevolg van de economische crisis. Helaas ook omdat er bedrijven zijn die van deze crisis gebruik en misbruik maken om nog meer te herstructureren dan strikt nodig. Dat kan immers ook helpen om het personeelsbestand weer naar hun hand te zetten. De werknemers verwachten een signaal van hun vakbonden, willen dat die reageren. Hun antwoord is de vraag naar een beter statuut voor de arbeiders. In feite kan men zeggen dat de werkgevers - of toch een aantal werkgevers - er mede voor hebben gezorgd dat de vakbonden naar een beter statuut voor de arbeiders vroegen.

door Eric DONCKIER