Kinderopvang is gezinsondersteuning

Print
Kinderopvang is gezinsondersteuning

Kinderopvang is gezinsondersteuning



Als kwaliteitscoördinator van de landelijke kinderopvang en kinderpsychologe/therapeute ben ik geschokt door de eenzijdige en autoritaire manier waarop in ‘nachtwacht’ op canvas de kinderopvang én depressies bij kinderen benaderd werd.
Van Sant verzwijgt hardnekkig recente studies, waaruit blijkt dat kinderopvang sociaal en emotioneel voor de ontwikkeling van kinderen goed kan zijn, op voorwaarde dat men aan en aantal kwalitatieve voorwaarden voldoet.
Juist deze voorwaarden worden in de kinderopvang in Vlaanderen nauw opgevolgd. Het is ook een misverstand dat een kind zich maar kan hechten aan één persoon. Kinderen hechten zich aan meerdere personen. En tussen de kinderen onderling is hier nog een groot verschil.

Verder benadert Van Sant mensen die beroep doen op de kinderopvang vanuit karikaturen. Hoeveel kinderen in Vlaanderen zitten er van 6u tot 23u in de opvang? En ook bij die uitzonderingen hebben de ouders meestal goed nagedacht wat de beste oplossing kan zijn voor hun kind. Niet alle gezinnen in Vlaanderen bestaan nu eenmaal uit mama, papa en kindjes, niet alle gezinnen werken onder dezelfde omstandigheden. Dat maakt dat de vraag naar kinderopvang divers is. Het bestaan van tijdskrediet maakt ook dat ouders een keuze kunnen maken op basis van hun behoefte én die van hun kind. De belangen van ouders en kinderen zijn niet tegengesteld: ouders die zich goed in hun vel voelen kunnen veel gerichter en positiever met hun kinderen omgaan, of ze nu werken of niet. Heeft Van Sant dan nog nooit gehoord van het feit dat een gezin functioneert als een ‘systeem’? Autoritaire, rechtlijnige richtlijnen die voor iedereen gelden werken nooit en maken steeds slachtoffers.

Depressieve reacties bij kinderen zijn steeds het gevolg van een complex samenspel van factoren, en het hele gezin lijdt daar onder. Met eenzijdige beschuldigingen en simpele richtlijnen los je geen depressie op, integendeel. Ook de beweringen van Van Sant over ADHD en pestgedrag raken kant noch wal. ADHD heeft steeds bestaan, maar in het ‘romantische verleden’ waren dat de ‘stoute kinderen’ die gestraft werden en vanachter in de klas belandden. Nu wordt er tenminste nagedacht over een aangepaste aanpak voor deze kinderen. Nu is er tenminste ook al het bewustzijn dat pestgedrag op school en op het werk een probleem vormt. Vroeger vond men dat gepeste slachtoffers zelf oorzaak waren van hun lijden.