Sharon

'Merksems pleeggezin moet mentaal gehandicapt kind na 7 jaar afstaan aan instelling' (HBvL 9/07/02). Ongelooflijk dat er zoiets gebeurt in België. Een moeder die haar kind zelf niet kan(?) opvoeden kan niet verdragen dat dit kind gelukkig is bij anderen. En het gerecht en de verantwoordelijke diensten spelen dat

Lizette Driesen-Mik - 3650 Dilsen-Stokkem

spelletje netjes mee. Liever een ongelukkig kind in een instelling dan een

gelukkig kind bij mensen die van haar houden.

Je zou denken dat zo'n moeder na 7 jaar toch wel wat van haar rechten zou verspeeld hebben. Of verwacht men echt dat Sharon nog terug bij haar moeder opgevangen kan worden? Als moeder van 4 kinderen ben ik er toch van overtuigd dat als ik niet in staat zou zijn om mijn kids zelf op te voeden, als ik dood was ofzo, een andere reden zie ik niet echt om mijn kinderen in de steek te laten, ik het

geweldig zou vinden als ze bij mensen thuis zouden worden opgevangen waar ze

gelukkig konden zijn. Dat is toch de enige wens van een moeder: dat de

kinderen gelukkig zijn!

Of niet,"moeder" van Sharon?