Arm Belgisch voetbal

Binnenkort beginnen weer de trainingen voor het nieuwe voetbalseizoen. De jeugdtrainer van de 6-jarigen zal, geflankeerd door 20 pseudo-trainers (mama en papa,bompa en bomma), de spelertjes weer uitleggen hoe ze een pas moeten geven, dat ze op hun plaats moeten blijven, hoe ze een bal moeten inwerpen enz. En zo gaat het verder bij elke jeugdcategorie. Organisatie, discipline, ploeggeest en vooral winnen zijn belangrijk. Alle tekenen van individualisme en creativiteit worden in de kiem gesmoord. Grote en sterke jongens die hard kunnen trappen, krijgen in het belang van het resultaat de voorkeur op kleine tengere creatieve spelertjes.

J.B.

Resultaat? Velen haken af en kiezen voor een individuele hobby.

Ik weiger te geloven dat kinderen in Nederland of Engeland, in het Zuiden of in Afrika met meer talent geboren worden dan in België. Zolang echter dat de trainer van de miniemen het resultaat van zijn ploeg belangrijker vindt dan dit van het A-elftal en zolang reeds bij jeugdvoetbal de ploeg belangrijker is dan individueel talent, zolang hoeven we niet te hopen op de ontdekking van een Zidane of een Figo. Deze en alle andere balgoochelaars hebben hun voetbalkunsten niet geleerd door het balletje onmiddellijk in te leveren bij een vrijstaande maat.

Wat Waseige betreft: Een goede hoofdtrainer is iemand die van de individualisten een ploeg kan maken en die met de individuele klasse van de spelers en zijn eigen tactiek een resultaat kan neerzetten. Indien je echter geen enkele speler in je ploeg hebt die een tegenstander kan uitschakelen of een individuele actie lukt, dan helpt geen tactiek en krijg je het slaapverwekkend geklungel van de Rode Duivels.

Als ik dan in het sportlokaal zogenaamde voetballiefhebbers hoor juichen omdat de Hollanders er niet bij zijn en omdat de "Franse dikke nekken" zijn uitgeschakeld, dan blijf ik er bij: "Arm België".