Sikh-tempel in Halmaal

Ik heb mij ingeschreven voor een kennismaking met de Sikhs en rijd met mijn fiets naar Halmaal, de weg op Velm. De tempel ligt op een boogscheut van de kerk. De tempel is een zaaltje dat de Sikhs hebben verworven om hun erediensten te organiseren. Ik word verwacht door een gidse die mij wegwijs maakt in de tempel. De schoenen en sokken dienen te worden uitgedaan en de handen worden gereinigd met water. In de aangebouwde keuken wordt het eten al bereid. Er heerst een sfeer van rust en orde. Overal liggen tapijten op de grond en tegen de muur hangen de geschilderde portretten van de voorname Sikhs. Maar er hangen ook foto's van gemartelde en wreed verminkte volgelingen.

Emannuel Peter - Sint-Truiden

Samen met de kleine groep krijgen wij uitleg met dia's over het ontstaan van het Sikhisme dat nu met ongeveer 21 miljoen volgelingen tot de vijfde grootste wereldgodsdienst behoord.

De geestelijke vader en oprichter van het Sikhisme heette Nanak Dev (1469-1538). Het was een goeroe waarvan talrijke mythische verhalen en wonderbare genezingen werden verteld. De leefwereld en het gebied in India van de Sikhs noemt men de Poendjab of Punjab. Het is een gebied met een klimaat zoals in Haspengouw. De meeste Sikhs zijn dan ook boeren die door omstandigheden schatting moeten betalen aan Delhi. Door de slechte omstandigheden waarrond dit moet gebeuren spreekt men van hoge zelfmoordcijfers onder de boeren.

Het Sikhisme heeft een handvol leraars gehad, en deze laatsten hebben het boek geconcipieerd dat de laatste geestelijke of religieus leider vertegenwoordigd. Het boek wordt met alle mogelijke eerbied omringd en te rusten gelegd in een soort bed. Zoals bij ons het 'lichaam van Christus', de hostie in het tabernakel wordt bewaard. Er zijn dus ook overeenkomsten, want ook zij geven je tijdens hun erediensten een soort van brood. Het heeft een smaak van zoetig deeg.

Gehurkt neergezeten volgen we de eredienst. 'Sikh' wil zeggen leerling en zij geloven in reïncarnatie. De hymnen of gebeden worden doorgaans gezongen en zijn een soort van lyrische poëzie over de pracht en praal van de schepping. Ik heb dan ook een stukje vertaald gekregen van onze gidse die verbonden is aan 'De zevende wereld'. Wat zij nog vertelde over de naam Singh voor de mannen en voor de vrouwen Kaur of Kor heb ik niet goed begrepen. Ik had geen nota op zak. Maar de gastvrijheid van de volgelingen van Nanak Dev is spreekwoordelijk.

Voor ons op het tapijt wordt een mat ontrold waarop wij zullen

eten. Geen gote chique maar eenvoudig roestvrij stalen bestek. Een soort van brood in de vorm van een pannenkoek, rijst en dikke soep. Ik moet vertellen dat deze mensen geen runds eten, wel kip of geitenvlees of schapenbout. Een koe dient om te worden gemolken en van de gedroogde mest wordt gestookt. Het zou dus zonde zijn om van dit nuttige dier direct een steak te maken. Dat is dus hun opvatting van het vegetarisme. Wat ik ook zag was dat de ingewijden een tulband droegen om haren en baard,die zij moeten laten en dus zonder af te knippen, te beschermen en dat de jongemannen die nog niet ingewijden waren, deze niet droegen. Expliciet veronderstelt dat geen moeilijkheden in hun land. Maar bij ons heersen andere modes en culturele aspecten, waarover ik niet zal zagen, en in deze niet-multiculturele maatschappij worden het Sikhisme: het trouw zijn aan de godsdienst en de opvallende klederdracht minder gedoogd.

Wat ik nog kan zeggen is dat door de nieuwe 'regularisatie' hun levensomstandigheden waarin zij in de land- en tuinbouw werken kunnen verbeteren; misschien zelfs hun vrouwen kunnen laten overkomen uit de grensstreek van India met Pakistan waar het sinds enige tijd ruig aan toe gaat tussen beide kernmachten.