We zitten op de Titanic

Print
In Nederland zijn regering en sociale partners het gisteren eens geraakt over een verstrekkend relanceplan voor de Nederlandse economie. Zo zal de regering de komende twee jaar 7,5 miljard euro extra investeren, wordt de pensioenleeftijd opgetrokken tot 67 jaar en worden de komende jaren de lonen bevroren om de concurrentiekracht van de Nederlandse bedrijven veilig te stellen.
Het zijn maatregelen waar men in dit land hoogstens van kan dromen. Er zijn geen financiële reserves, de begroting ontspoort in snel tempo, de staatsschuld neemt in even snel tempo toe, de Hoge Raad van Financiën maakte deze week duidelijk dat het van kwaad naar erger gaat. Er zijn ook de ideologische en communautaire tegenstellingen. Die moeten afgekocht worden met dure compromissen zonder duidelijke keuzes. En er is helemaal géén sense of urgency.

Dat bleek gisteren nogmaals na het kernkabinet. De ministers bespraken de economische situatie, bestudeerden nieuwe relancemaatregelen, maar gingen uiteen zonder resultaat omdat ze niet verder kwamen dan maatregelen die de staat nog méér geld kosten zonder dat men ook zeker is dat ze de economie zullen stimuleren. Zo wil MR de BTW in de horeca zo snel mogelijk verlagen van 21 naar 6 procent, blijft Open Vld aandringen op technische werkloosheid voor bedienden en vraagt de PS extra kindergeld om de koopkracht te verhogen.

Het wil niet lukken en de verklaring daarvoor kennen we: de regionale verkiezingen van 7 juni. Daarom ook géén akkoorden over de staatshervorming, over asiel en migratie, over technische werkloosheid voor bedienden. Zelfs de uitspraken van de paus tijdens zijn Afrikaanse rondreis over aids en condooms zorgen voor spanningen binnen de coalitie. Zal het na 7 juni dan wél kunnen. We betwijfelen het, zeker wanneer partijen wel in de federale regering zitten maar buiten de regionale regeringen vallen, dan zal de strijd gewoon voortgezet worden tot de federale verkiezingen van juni 2011. Samenvallende verkiezingen nu 7 juni voor alles kunnen veel problemen voorkomen. Maar de politici willen er niet van weten. Wie er zit, wil blijven zitten. Het persoonlijk en partijbelang belang primeert op het algemeen belang. Dit is een dramatische vaststelling.

Door de financiële en economische crisis is dit land tien jaar terug in de tijd geslagen. Het vertrouwen van de mensen smelt als sneeuw voor de zon. Zonder vertrouwen kan men geen toekomst opbouwen. Dit land riskeert te imploderen. Maar niemand trekt het zich aan. Net zoals op de Titanic.