Rouw

Een reactie op het artikel van dinsdag 19/2/2008 'Een leemte in het rouwproces’.

Mieke Burggraeve - Tongeren

Een katholieke uitvaart in de kerk heeft een uitdrukkelijke bedding in bepaalde kerkelijke rituelen, die niet enkel tegemoetkomen aan de persoonlijke en individuele menselijke noden en behoeften. Als men kiest voor een individueel en heel persoonlijk afscheid, zijn er andere mogelijkheden.

Afscheid nemen van en rouwen om een overleden iemand is een ingrijpende gebeurtenis. In onze westerse wereld kan dit ook meer en meer via verschillende mogelijkheden, onder meer in een crematorium, in een rouwcentrum, in een kerkelijke dienst. Elke mogelijkheid heeft zijn specifieke aandachtspunten en uitdrukkingsvormen. Als mensen dan kiezen voor een katholieke uitvaart en daarbij het gevoel hebben dat enkel de keuze van eigen muziek de leemte in het rouwproces kan vullen, waarom kiest men dan voor deze vorm van ‘uitvaart’?

Heel wat mensen zijn nog christelijk geïnspireerd en willen bij belangrijke levensgebeurtenissen ook een kerkelijke dienst. En reeds heel wat jaren is in deze ‘vieringen’ een tendens naar een meer persoonlijke dienst met meer eigen liederen en teksten.

Ook in de katholieke uitvaart kan een zekere personalisering, maar het wordt bedenkelijk als de uitvaart verschuift naar een emo-dienst. In de katholieke uitvaartliturgie staat - naast aandacht voor herinnering - vooral het verrijzenisgeloof centraal: de boodschap van hoop en verrijzenis. Daarin drukken gelovigen vooral hoop en geloof uit dat de overledene toekomst heeft bij God, en niet louter in de herinnering van dierbaren blijft leven.

Ook de louterende werking van de traditionele rituelen én het vieren in gemeenschap maakt van een kerkelijke dienst iets unieks: het helpt ons ‘afscheid’ te nemen op een meer sacrale manier en voedt ons spiritueel. In de katholieke uitvaartliturgie staat niet de privéreligiositeit centraal, maar die laat ons juist de ‘andere’ werkelijkheid buiten deze wereld ervaren.

En het is goed dat binnen het kerkelijk gebeuren zowel priesters als betrokken leken waken over de kernboodschappen in de liturgie, zonder daarbij het ‘menselijke’ aspect uit het oog te verliezen. Want als de rol van de godsdienst te veel naar de privésfeer verglijdt, zijn we het geloof zelf aan het uitdagen… Onze huidige wereld is immers al zo sterk individualistisch en egocentrisch geëvolueerd.

Laten we beginnen met onszelf en voluit gaan voor een gelovige kerk met een hoger ethisch gehalte.