Di Rupo

Print



Als mijnheer Di Rupo meent dat de taalgrens geen wettelijke ligimiteit heeft omdat ze niet op een historische achtergrond is gefundeerd,

dan moeten wij durven zeggen dat de taalfaciliteiten ook geen wettelijkheid meer mogen hebben aangezien al de Vlaamse randgemeenten

rond Brussel van oorsprong Vlaams zijn.
Het zijn de Franstaligen die de taalfaciliteiten hebben bekomen weeral dankzij de brave (zeg maar bange Vlaamse politici) die in de 1962 het zoveelste akkoord hadden gesloten voor een appel en een ei, nl. bepaalde (voor)rechten van de Vlamingen in Brussel.

Wanneer Di Rupo dit alles wilt herbespreken, moeten al de Vlamingen het been stijf te houden ofwel een doorgedreven staatshervorming dienen te bekomen en niet tegen eender welke prijs. Maar ik twijfel of we de VLD bij de echte Vlamingen mogen noemen vermits zij samen met de SP.A hun staart introkken toen de splitsing van BHV ter sprake kwam. Zij ondertkenden vóór de verkiezingen wel een Vlaams akkoord, maar toen puntje bij paaltje kwam, waren zij ineens geen echte Vlamingen meer omdat anders hun postjes in het gedrang kwam. De Federale regering stond toen op het wankelen. Di Rupo heeft Verhofstadt toen laten weten dat hij dan geen eerste minister meer kon zijn.



Nu ook wil Di Rupo alleen maar sterke taal spreken en hopen dat de bange Vlamingen met nog meer geld over de (taal)brug komen.