Bont

Print
Dame Mesotten uit Gors Opleeuw maakt zich op een fijne manier zorgen over de “ordinaire manieren” van fluitende vrouwelijke activisten die tegen bont protesteren. Ja, de tijd dat vrouwtjes met zedig neergeslagen ogen en dichtgeknepen billen over de straat schuifelden, is definitief voorbij in het Westen.
Ook ik heb ze bezig gezien, de vrouwelijke Bite Back activisten die verleden zaterdag in Hasselt protesteerden tegen bont . Na alles wat we intussen weten over de héle bontindustrie, ben ik tot de conclusie gekomen dat er niet hard genoeg gefloten, geroepen, gegild of gekrijst kan worden om deze schandalige dierenbeulerij aan de kaak te stellen en te doen ophouden.

Dat bewuste bontdragers geen probleem hebben met de morele kant van de zaak, spreekt voor zichzelf. Er zijn nu eenmaal mensen die zich geen moer aantrekken van het leed dat ze mens of dier berokkenen. Maar daar gaat het niet om. Waar het wél om gaat, is dat de dieren het echt niet leuk vinden, vermoord en van hun vel beroofd te worden om de narcistische drang van egoïsten te bevredigen. Anti-bont militanten komen gewoon op voor wie geen stem in het kapittel heeft en zich niet verdedigen kan: het weerloze, gemartelde dier. En petje af voor wie zijn vrije dag opoffert om belangloos ten strijde te trekken tegen een immorele zaak: gratis voor niks en zurige criticasters ten spijt.