Overheidsmanager 2006

Print
De kranten vragen tegenwoordig aan de lezer om een reactie bij hun berichten. Hier is mijn mening omtrent de uitgereikte prijs.
Ingrid Lieten, directeur-generaal van de Vlaamse Vervoermaatschappij De Lijn, is de Nederlandse overheidsmanager van het jaar.
De jury looft Lieten voor haar visie aangaande de rol van de Lijn als 'publieke dienstverlener'. De jury verwijst naar de manier waarop gecommuniceerd wordt over de werking en het beleid van de Vlaamse Vervoermaatschappij en de focus op de reizigers/klanten die een essentieel onderdeel vormt van deze communicatie.
De prijs wordt elk jaar uitgereikt door het VVBB. Vlaamse Vereniging voor Bestuur en Beleid.

Welnu, met wat ik de laatste tijd in de kranten over De Lijn gelezen heb, verbaast mij dit nieuws toch wel enigszins.
Professor Blanpain zal waarschijnlijk niet in de jury hebben gezeten, want die veegde, in Het Nieuwsblad van 10.10.06 naar aanleiding van de wilde staking van de buschauffeurs in Destelbergen om het ontslag van hun directe chef te contesteren, met het management van De Lijn de vloer aan. "Staking Destelbergen kaakslag voor de directie", aldus de overbekende professor.

En over de manier waarop bij De Lijn gecommuniceerd wordt, is de professor, althans volgens het krantenbericht, helemaal niet te spreken.

" Ook de manier waarop de directie omging met het conflict, doet de professor de wenkbrauwen fronsen. Communicatie is essentieel, maar hier stokt die duidelijk. De vakbonden krijgen de 'nationale directie' niet te spreken, - omdat ze weigerde (nvdr) - , uiteindelijk krijgen ze iemand van de personeelsdienst te zien. Terwijl je de mensen, zeker in een conflictsituatie, toch altijd moet laten spreken met de 'decision-manager' van je bedrijf." Einde citaat.

Wat de focus op de reizigers/klanten betreft, is het toch een vaststelling dat de directeur-generaal, die elk gesprek weigerde, haar reizigers meer dan 'een week' in de steek heeft gelaten. Leerlingen geraakten niet op school. Werknemers moesten maar hun plan trekken om op het werk te geraken. In dit concrete geval was er dus een 'gebrek' aan een essentieel onderdeel op de focus van de reizigers, namelijk de onwil van de nationale overheidsmanager van De Lijn, om te communiceren met de vakbonden, om een oplossing voor het stakingsprobleem te bespoedigen.