VB en democratie

Het VB maakte bij de verkiezingen van 9 oktober in de landelijke gemeenten

L. Goyens - Genk

een grote sprong voorwaarts, in steden als Aalst en Lier werd het zelfs de grootste partij., de partij stagneerde in Antwerpen.. Bij de tradionele partijen overal in Vlaanderen, die eensgezind een cordon sanitaire in acht nemen, dreigt er nu een euforisch gevoelen van onverwinnelijkheid,van een zelfgenoegzaam ‘eigen gelijk’ te ontstaan. En dat is gevaarlijk.

Het is naar mijn mening volstrekt on-democratisch , om bepaalde visies of meningen, hoe verwerpelijk ook, te weren uit het politieke openbare debat, zeker niet wanneer ze gedragen worden door een behoorlijk groot deel van de bevolking of door de grootste partij in een stad of gemeente. Een reëel gedeelte van het electoraat wordt immers op die manier uit de politieke ruimte gesloten. Indien de traditionele partijen hun standpunten aanvaardbaar en legitiem willen maken, mogen ze geen angst hebben van het debat , van de directe confrontatie . Enerzijds nemen zij wel bepaalde programmapunten enigszins aangepast over van het VB in de hoop kiezers terug te winnen, anderzijds mijden ze halsstarrig de directe discussie met deze partij.

Deze houding wordt niet alleen ingegeven door een misplaatst superioriteitsgevoel tegenover VB-kiezers , die nochtans geen schimmen zijn maar een realiteit in het Vlaamse politieke landschap, maar ook door angst. Het is de angst om zich te confronteren met de wijze waarop een groot gedeelte van de bevolking tegen de migrantenproblematiek en andere maatschappelijke knelpunten aankijkt, angst ook om tegenover de migrantenpopulatie klare wijn te schenken, vrezend voor extreem-rechts uitgescholden te worden.