Onveiligheidsgevoel

Print
Onlangs, zei de veiligheidsadviseur van de premier, Brice De Ruyver, in een krant :" Objectieve cijfers over dalende criminaliteit kunnen de negatieve perceptie bij de bevolking niet meteen wegwerken."
Zo'n uitspraak verbaast mij, omdat de veiligheidsadviseur precies doet alsof 'hij' niet weet dat er een hemelsbreed verschil is in de aantallen van de geregistreerde delicten, en de in werkelijkheid door de bevolking ondergane vergrijpen.

In april van dit jaar meldde het gerecht nochtans dat de 'kleine criminaliteit' (inbraken in auto's, winkeldiefstallen enz.) niet meer zou worden vervolgd. De aangiftebereidheid van de bevolking daalde. Het heeft immers geen zin meer nog aangifte te doen.

Bovendien zei Yves Leterme in een interview van 22 juli 2006 in dezelfde krant :" Laat ons de dingen maar eens zeggen zoals ze zijn. Heel veel van de criminaliteit die men klein noemt, die heel erg is voor de mensen, wordt gepleegd door jonge Marokkanen, door ontspoorde buitenlanders." Einde citaat.
Ik vrees dat Leterme, zoals ik, beseft dat als weer de handtas van een oma wordt ontvreemd, die boze partij opnieuw een ganse familie aan stemmen wint.
Bovenop het onveiligheidsgevoel, heerst bij de bevolking een gevoel van moedeloosheid.