We zijn jullie niet vergeten

Print
De laatste jaren hebben we een echte babyboom gekend binnen de A-cie. Deze jonge papa’s of mama’s zijn diezelfde militairen die x-aantal jaren geleden binnenkwamen als groentjes van de schoolbanken. Eigenlijk is het toch ongelofelijk hoe dat mensen kunnen evolueren op zo een korte periode. Uiteindelijk zal ik “Jefke van de boerenbuiten” -die ik in mijn kindertijd op mijn fietsje, achter in de wijk, geregeld tegenkwam- dan toch gelijk moeten geven. Hij mompelde tot vervelens toe, dat ik geluk had dat de legerdienst afgeschaft was en dat je pas in het leger man werd.
Enfin, dit gezegd zijnde komen we terug bij de jonge ouders waar ik het juist over had, en waar ik trouwens ook toebehoor. Elk van hen kan het wel beamen, dat deze opdracht op emotioneel vlak, toch het moeilijkste is wat ze ooit gedaan hebben. Als je ouder wordt, dan ervaar je heel wat nieuwe emoties. Vanaf het moment dat je weet dat er een kindje komt, groei je nog meer naar elkaar toe. Elke verandering beleef je intens! De eerste keer dat ik het vruchtje zag op het scherm bij de gynaecoloog, wist ik niet wat me overkwam. Op dat moment sta je stil en gaat de wereld aan je voorbij. Alles wat geweest is, schuift op naar de tweede plaats en dat vruchtje op het scherm wordt nu het middelpunt van je bestaan. Gedurende de zwangerschap rol je stilaan in het ouderschap, zonder echt te beseffen wat er te gebeuren valt. De meeste hebben waarschijnlijk wel de lessen en de rondleiding in het ziekenhuis gevolgd, maar toch…
Je kindje wordt op die wondermooie dag geboren, tevens ook de tweede keer dat je leven stilstaat. Ik weet nog dat ik mijn dochtertje in mijn handen had en alles rond mij in de kamer stopte. Een intens warm gevoel overviel me, je zou een Hugo Claus moeten zijn om het te kunnen beschrijven.
De maanden daarna is het leven één en al chaos. Uiteindelijk komt het erop neer dat je je kunt herorganiseren. Met andere woorden, alles in functie van de vrouw en het pasgeboren kindje. Tijdens deze periode is de rol van de man beduidend en onvervangbaar.
Spijtig genoeg is er ook zoiets als de realiteit, waar militairen ingezet worden in operaties. Er wordt verwacht van deze militairen, dat ze aan hun plichten voldoen, ongeacht hun sociale situatie. Het afscheid valt zwaar, de tranen vloeien, maar de plicht roept…
Gedurende de opdracht wordt er gezorgd dat de militair zijn job ten volle kan uitvoeren. Taken die thuis alledaags aan bod kwamen, worden verzorgd door verschillende diensten. We mogen dus niet klagen!
Toch zou ik willen vragen aan eenieder die dit leest, om eens stil te staan met wat onze partners en families, tijdens onze 4 maanden, thuis hebben gepresteerd. De loodzware taak, om alles in goede banen te leiden, rustte vaak alleen op hun schouders. Als een militair, ongeacht hij vrijgezel is of getrouwd is met kinderen, wil functioneren in het buitenland, moet het thuis in orde zijn. In het verleden is het vaak genoeg bewezen, hoe belangrijk dat wel niet is.
Als we thuiskomen bestaan er duizenden manieren om ze te tonen, dat hetgeen wat ze gedaan hebben, niet licht wordt genomen. Laat dit alvast één manier zijn.
Aan onze families, partners en kinderen; bedankt voor jullie steun en liefde.