Het verdriet van Vlaanderen

Print
Vlaanderen is helemaal niet racistisch. Er was de massademonstratie te Brussel na de moord op Joe. Er was de beschaafde reactie van de bevolking. Er waren geen oproepen tot geweld of haat. Iedereen reageerde met medeleven en begrip. De 'politiek' bleef afwezig. Die dag werd het bewijs geleverd dat er in Vlaanderen geen racisme te vinden is, tenzij bij enkele geisoleerde individuen, zoals in de rest van de wereld. Dit bewijs van de afwezigheid van racisme zat sommige politici heel erg dwars: te slecht voor de komende verkiezingen.
Dan was er drie weken na de MP3-moord, die RTBF-peiling naar kiesintenties: desastreus voor VLD en SPa. De gedetailleerde uitslag was alleen te vinden op de RTBF-site maar niet in enige Vlaamse krant en evenmin bij de VRT. Te moeilijk om verteren?

Als een donderslag kwam slechts 3 dagen daarna het drama veroorzaakt door Hans van Temsche, 18 jaar. Verhofstad, eerste minister notabene, zag een 'gouden kans' dit politiek te recupereren. Dit mocht hij niet uit de hand laten glippen. Verhofdstad smeet dus alle rechtsregels overboord en wees eigenhandig dè schuldigen aan. Minister De Gucht zou een week later, en nog veel cynischer, de zaak op de spits drijven.

Nochtans had het Centrum voor Gelijke Kansen (CGLR) op de eigenste dag van de moorden een mededeling verspreid waarvan hier een letterlijk citaat volgt, uit De Standaard internetsite:

((begin citaat))

,,Algemeen stellen we de laatste jaren een verharding in de samenleving vast'', aldus het Centrum in een persbericht. ,,Het is aan de politie en het gerecht om het onderzoek te voeren en na te gaan of er al dan niet een racistisch motief aan de basis lag van deze criminele daden'', zo schrijft het Centrum.

,,Het motief kan niet gewoon afgeleid worden uit het feit dat de vermoedelijke daders en de slachtoffers van verschillende origine zijn. Niettemin is het racistische motief een element waar de onderzoekers rekening mee moeten houden'', luidt het.

((einde citaat)).

Maar het was al te laat, de politieke recuperatie was niet meer te stuiten. Als een vuur sloeg het over naar de oorden die dag en nacht begaan zijn met de mogelijkheid brandjes te stichten. De 'democratische' partijen, Spa, Groen!, Spirit, en de media die bij ons slechts links kùnnen denken, kranten en VRT, allen stookten het vuur om ter heetst.

Politiek eigenbelang en kwade wil vervingen staatsmanschap en bezinning. Racisme van Vlaanderen moet en zou er zonodig ingehàmerd worden. Want welke politieke partij moet vandaag niet èèn en ander doen vergeten, willen zij de komende verkiezingen niet verliezen ?

De VLD, en zeker VLD-links, heeft in het racime-thema al jarenlang geinvesteerd.

SPa-Spirit moet dringend doen vergeten dat de PS van Di Rupo wegzinkt in een moeras van corruptie en nepotisme, dat Wallonie dreigt ten onder te gaan aan de onbekwaamheid van elk socialisme om een moderne staat te leiden. Speciaal moet de SPa doen vergeten dat in Vlaanderen het nepotisme bij hen ook al de regel is geworden, en dat Van de Lanotte en de minister van Werk al openlijk veklaard hebben dat de financiele transferts naar Wallonie moeten doorgaan.

De media, kranten en VRT, hebben zich reeds lang vastgereden in een modderig spoor van een onbewijsbaar racisme. Ze laten er de slaap voor en blijven hameren zonder resultaat.

Zelfs Yves Leterme gooide het prestige te grabbel dat hij intussen in Vlaanderen had weten te verzamelen. Op Rerum Novarum liet hij zich inspireren door de donkere geest van het aartslinkse en Belgicistische ACV, en begon zelf over aanwijzingen van racisme te spreken: een nooit opgeloste dreigbrief-zaak zogezegd over hoofddoeken, een imitator van Van Temsche waarvan de motieven onbekend zijn en die niet eens beschuldigd kan worden bij gebrek aan daden, en Van Temsche zelf, waarvan de motieven echter ook nog moeten uitgespit worden.

Kwade wil is hier thans aan het woord.

Wat kan de Vlaming daar tegen doen?

NIETS, tegen KWADE WIL is niets te beginnen.

Tenzij wachten op de komende verkiezingen.

Vlaanderen verdient nieuwe en betere politici die eindelijk het Belgische Ballast afschrijven en zich daarna onbelemmerd kunnen bekommeren om de toekomst en het welzijn van alle Vlamingen zonder onderscheid, zonder ongezonde mentale muren van verdeling, maar in samenspraak met iedereen.