Luctor et emergo

Print
Luctor et emergo

Luctor et emergo

Naar aanleiding van het boek “Luctor et emergo” van ex. Eerste Minister Wilfried Martens enkele aanvullingen over zijn toenmalig economisch beleid.
Ik heb Wilfried Martens leren kennen als een eerste minister die vrijwel steeds voor zich de gemakkelijkste weg heeft proberen te kiezen. Op economisch gebied heeft Martens het Keynesiaanse principe in zijn puurste vorm toegepast. Het Keynesiaanse principe houdt in dat de staat de motor van de economie moet zijn door een (overmaat) aan investeringen. In de jaren van zijn bewind, ging het ons allen inderdaad relatief goed. Dit was echter ten koste van een massieve toename van de staatsschuld. De staat moest steeds meer geld lenen om als motor van de economie te kunnen blijven fungeren.

Op geld uitgeven door de staat stond vrijwel geen enkele rem meer in deze jaren. Wanneer Vlaanderen geld kreeg voor een investering, Wallonië ook een gelijkaardige som wilde hebben en dat visa versa, liep het op een gegeven moment steeds meer uit de hand. Overal in België ontstonden bijvoorbeeld bouwwerken zoals bruggen, sluizen e.d. die niemand nodig had en vaak nooit gebruikt zijn geworden.

Wij hebben het dan wel relatief goed gehad in de jaren van Martens maar dat was puur op krediet en daar betalen wij met ons allen vandaag nog het gelag van door de enorme staatsschuld die wij moeten afbetalen.

Moraal van het verhaal. Martens moet zeker niet te zelf voldaan zijn over zijn beleidsjaren.