Charles of George?

Kroonprins Charles, de oudste zoon van de regerende koningin Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk, zou het besluit hebben genomen (?), zijn moeder op te volgen, niet als Charles III, maar wel als George VII (George VI, was zijn grootvader en George V zijn overgrootvader). maar je hoeft geen ‘Royalty Watcher’ te zijn om te beseffen dat zo een naamsverandering serieuze politieke en religieuze implicaties zou kunnen meebrengen. De ouders van troonopvolgers kunnen niet zo maar lukraak een voornaam kiezen voor hun kroonprinsje of -prinsesje. Goed, wij waren er ook niet bij toen voor de huidige Britse kroonprins de voornaam Charles werd gekozen, maar dat deze keuze een uitgestoken hand was naar de Britse rooms- katholieken, dat ligt er toch nogal dik op. De losbandige koning Charles II (van 1660 tot 1685) en zijn broer koning Jacobus II (van 1685 tot 1689), waren immers de laatste KATHOLIEKE koningen van Engeland, Schotland en Ierland. En van 1689 tot vandaag wordt de Britse troon nog altijd aan de katholieken ontzegd. Uiteraard kan ook ik de politieke- religieuze implicties rond de keuze van voornaam Charles niet bewijzen maar, - toegegeven, - die implicaties liggen er toch nogal dik op. Inderdaad, wie volgde in Groot-Brittannië de laatste twee katholieke koningen op (1660 - 1689) ? Antwoord, de super- protestantse koning William III van Oranje, die getrouwd was met Mary, de oudste dochter van zijn schoonvader de katholieke Jacobus II, wiens leger hij trouwens versloeg in de beruchte slag om de rivier Boyne (11 juli 1690). “Dutch William”, zoals hij in Engeland wordt genoemd, was wederom een protestantse koning op de troon en koningin Elizabeth II de voorlopig laatste protestantse koningin. En hier is volgens mij de cirkel rond. Bij de geboorte van de toekomstige koning William V, dit is de oudste zoon van prins Charles en wijlen prises Diana, en de keuze van diens voornaam, was het mij opgevallen hoezeer die naamkeuze een cadeau was voor protestants Groot- Brittanië en vooral voor het protestantse Noord- Ierland, met zijn fanatieke 'Orangemen' en hun fundamentalistische dominee Ian Paisley. En bijgevolg kreeg ik op die manier de bevestiging dat de keuze van de, de katholieken gunstig stemmende voornaam Charles voor de huidige kroonprins, een geapprecieerd cadeau voor de Britse en Noord- Ierse katholieken was geweest en nog steeds is. Dit mooie evenwicht, zoals het hier wordt beschreven, indien prins Charles himself dat op de helling zou zetten, zou wel eens een politiek-religieuze vergissing kunnen zijn, die toch moeilijk genade moet kunnen vinden in de ogen van de heersende koningin Elizabeth II en van het Britse Establishment. Afwachten dus.

Willy Alenus - Oostende