De Mysteries van de Holsteen, een relaas van sagen en verhalen over Zonhoven

Print
De Mysteries van de Holsteen, een relaas van sagen en verhalen over Zonhoven

De Mysteries van de Holsteen, een relaas van sagen en verhalen over Zonhoven

Zonhoven -

102. De Ronde van Vlaanderen als levensles

Nog nahijgend van de spanning door de meer dan spannende eindspurt tussen vier geweldige fietsreuzen als Fabian Cancellara, Sep Vanmarcke, Greg Van Aevermaet en Stijn Vandenbergh, denk ik onbewust terug aan die enige keer dat ik met grootva in 1970 naar Vlaanderen trok en samen met hem de 54ste editie beleefde.

Reeds vroeg in de morgen van die 5e april vertrokken wij in mijn minuscuul VW’tje om die andere reus Eric Leman voor het eerst de Ronde te zien winnen, nadat Eddy Merckx het jaar voordien het hele peloton belachelijk had gemaakt.

Het was die dag rotweer. Regen, felle tegenwind en erg koud. In de buurt van Torhout raakten ze met zo'n dertig man voorop, waaronder alle favorieten. De kopgroep dunde onderweg verder uit tot er slechts veertien man overbleven. Op acht kilometer van de streep ging Walter Godefroot keihard door. Alhoewel Leman het zeer moeilijk had om hem op die laatste strook kasseien bij te benen, is hij daar tot het uiterste gegaan. Want het seizoen voordien waren ze nog ploegmaats bij Flandria, maar Walter wilde het kopmanschap niet meer delen en week na enkele zware gesprekken met bedrijfsbaas Pol Claeys ten slotte uit naar het Italiaanse Salvara-niteam. Die rivaliteit van het vorige seizoen bleef in de finale van de Ronde door Erics hoofd spoken. Samen met Merckx haalden ze Godefroot aan de rand van Merelbeke bij.

“Ik zat echt te sterven op mijn fiets”, vertelde hij later in het lang en het breed. “Toen zat het spel pas op de wagen: beiden begrepen dat ze slechts konden winnen door alleen en vooral zonder mij aan de haal te gaan. De ene demarrage volgde de andere op, zodat ik telkens verplicht werd de kloof te dichten. Dat kroop serieus in de benen, maar ik wou absoluut niet buigen. Enkel mijn wilskracht hield me overeind. De laatste meters blijven voor eeuwig in mijn geest geprent. Merckx zette in de laatste rechte lijn van ver de eindspurt in. Onverwacht viel hij stil op ongeveer driehonderd meter van het spandoek. Zat hij echt dood of hadden Godefroot en hij een stille afspraak gemaakt om zeker die nieuwkomer van een Leman niet te laten winnen? In ieder geval zat ik veel te vroeg op kop. Moest ik even inhouden? In een fractie van een seconde besloot ik op mijn elan door te gaan en zo sloeg ik ook Godefroot enkele lengten terug. Walter kwam nog sterk opzetten, maar ik kon hem finaal achter mij dwingen. Een echte spurter heeft in zo'n momenten altijd nog een tikkeltje snelheid over."

Met die knappe eerste Rondezege snoerde Eric Leman kenners en collega's de mond. Want vooraf had niemand hem tot de favorieten gerekend. En grootva gaf mij op de terugweg naar huis, een levensles mee die ik nooit meer vergat: “Zelfs als je denkt dat je nooit of nooit zult winnen van anderen, die beschouwd worden als reuzen in hun vak, besef dat er een reus in jezelf schuilt, die zeker ontwaakt als je maar voldoende in jezelf gelooft!”

Vanuit Ronse, 6 april 2014.
(wordt vervolgd)


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio