Hemelse muziek van Genkse Bovarii in de Cosmodrome

Print
Genk -

De Cosmodrome van de sterrenwacht in Genk is natuurlijk een speciale locatie voor een concert, en het was een waar genoegen om er de Genkse formatie Bovarii (Russisch voor ‘rondreizend gezelschap’) aan het werk te zien.

Bovarii is het project van de Genkenaren zangeres Karen Verresen en toetsenman Alano Gruarin, versterkt met een contrabassist en een gitarist.

Het plafond van de Cosmodrome is een koepel met een 360° beeldprojectie, en tijdens het concert werden er allerlei beelden en filmpjes vertoond die mooi aansloten bij de muziek van Bovarii. Je werd er ook een beetje zen van, bijna horizontaal liggend en kijkend naar de beelden, met een mooie live soundtrack.

Vorig jaar verscheen hun album Love And Time, een hele mooie, rijkelijke cd die ik vorige zomer ettelijke keren beluisterd heb, en dat zal ik zeker af en toe nog wel blijven doen. De plaat bevat 10 nummers en de muziek valt misschien nog het best te omschrijven als een geslaagde mix van jazz, pop, folk en americana. En al loopt deze vergelijking misschien een beetje mank, eigenlijk doet het genre er niet toe. Het voornaamste is dat deze muziek appelleert aan heart & soul. Bovendien heeft Karen Verresen een heldere en warme stem die heel mooi past bij dit soort muziek. Het openingsnummer Too Hot doet soms denken aan Norah Jones, en ook een beetje aan de etherische sound van Hooverphonic. You Guess, I Bet is een breedwaaierige popsong en in Home, dat iets eenvoudiger gearrangeerd is, komt de singersongwriter in Karen Verresen boven. So Long*** is voor mij het beste nummer van de plaat, en bevat lyrics van broer Nils Verresen. Het titelnummer is lichtvoetig en swingend en slotsong I Need You is romantische, sensuele muziek waarin ik wat echo’s van Joni Mitchell hoor. En vermits de kans dat we deze laatste nog op een podium zullen zien, vrijwel nihil is.

We zagen Bovarii vorige zomer ook al een keer live ter gelegenheid van Zin In Zomer in Hasselt, een literair festival met interviews, lezingen en pöezie, met telkens een stukje live muziek als rode draad er doorheen geweven. Toen waren we alvast een eerste keer onder indruk van de prachtige muziek van Bovarii, en dat al voor het concert begonnen was, want per toeval hoorden we ook de soundcheck met enkele Neil Young songs, en dat klonk alvast zeer veelbelovend! Tijdens haar live set zou ze dan eveneens Old Man van Neil Young zingen.

En in de Cosmodrome was dat eveneens het geval. Na de opener Take Me Back, speelde de groep dus wederom een indrukwekkend mooie interpretatie van Dinosaur Senior’s Old Man. Voor mij kon het concert alvast niet meer stuk. Maar Bovarii had nog meer moois in petto voor ons!

Het derde nummer was de klassieker 16 Tons (van Merle Travis) die hier een knappe interpretatie meekreeg. Het nummer leek Karen alvast op het lijf geschreven. Daarna volgden Too Hot, Renegade en So Long*** , alle drie afkomstig van de debuut-cd. Vooral het derde nummer was een voltreffer, enig mooi, en de zang deed me een beetje aan de eveneens Belgische zangeres Marjan Debaene denken. Glory Box leek me nieuw nummer te zijn, waarin te horen was hoe goed de muzikanten op elkaar afgestemd waren, een alzo het niveau van de muziek nog naar een hoger niveau optilden.

Eveneens heel sterk waren When You Are With Me*** (begeleid door mooie pöetische beelden van oa. een vrouw en een bos) en I Needed You ***, misschien wel het beste stukje muziek van de avond. Hemels zullen we maar zeggen om een beetje in de context van de sterrenwacht te blijven.

Afgesloten werd er met Hard Sun, heel doorleefd gezongen en fraai samengespeeld door de band. Jammer dat het al gedaan was, het enige minpuntje was dus dat het slechts een uurtje duurde, en dat had voor de meeste aanwezigen wel wat meer mogen zijn. Soit, beter kort en goed, dan een lang(dradig) en matig concert.

Bovarii heeft, wat mij betreft, nog héél veel toekomst, want ze hebben alle troeven daarvoor in huis : de fantastische stem van Karen Verresen, fijne muzikanten, en al een dijk van een debuutplaat (Love And Time, 2013) als visitekaartje.

Na afloop kregen we nog even de gelegenheid om de planeet Jupiter met haar ringenbanden errond waar te nemen door een sterrekijker, en dit er gelegenheid van Earth Hour, de donkerste nacht van het jaar, tijdens de welke wereldwijd gedurende één uur het licht werd afgesloten. En dit in 7000 steden over heel de wereld!

Nog even iets over de pianist en producer Alano Gruarin. Deze fijne (jazz)muzikant heeft ook al een solo-cd op zijn naam, namelijk Profondo Blu (2007) en die is ook de best de moeite! Sfeervolle plaat met medewerking van muzikanten als Werner Lauscher (double bass), Bert Joris (trompet) en Gwen Cresens (accordeon). Deze diepblauwe cd bevat voornamelijk eigen composites (waarvan een samen met de eveneens Genkse jazzpianist Michels Bisceglia) en ook een cover van Old Friend van Toots Thielemans. Gruarin speelde ook al samen met Filip Jordens (“Hommage à Brel”) en Jef Neve, en droomt er naar eigen zeggen van soundtracks voor films te maken.

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio