Kerstontmoeting met asielzoekers en mensen die het niet breed hebben

We hebben het even benauwd als we vaststellen dat we 120 inschrijvingen hebben omdat het restaurant waar we willen feesten maximaal 100 gasten kan ontvangen. Wat doe je dan? Van locatie veranderen, de laatste inschrijvingen schrappen of wat anders?

Jos Ceyssens

En is het budget toereikend genoeg? Er voor gaan is onze keuze en we laten het aan de creativiteit van het moment over hoe we dat opgelost krijgen.

De dag zelf, vrijdag 27 december sijpelen de gasten vanaf 12 uur binnen. De eersten zoeken een plaats in een hoek van het grote restaurant. Gaandeweg sluiten anderen er bij aan. Inmiddels hebben reeds enkelen zich ziek afgemeld. Anderen kunnen er niet zijn omwille van familiale omstandigheden of hebben dringend andere dingen te doen. Enkelen worden in laatste instantie nog opgehaald. De aangekondigde laatkomers zijn nog net op tijd en vullen samen met wie van dienst zijn de laatste gaten aan de tafels op. Een familie van muzikanten van eigen bodem heeft ondertussen met lichte klanken de wachttijd aangenaam opgevuld. Even nog luisteren naar de kerstwensen: naar het voorbeeld van Jezus van Nazareth wensen we elkaar liefde en vrede toe voor onszelf, voor onze naaste en voor heel de wereld; en daarvoor zijn de talenten en inzet van elkeen nodig.

Om één uur kunnen we aan het kerstmenu beginnen. Het getikkel van de lepels, vorken en messen in de borden is dan de overheersende toon. Onze band brengt tussen door sfeervolle kerstmelodieën en Marjolein zingt solo prachtige kerstliederen. We hebben de goede sfeer en smaak te pakken. Met zo’n honderd zijn we hier samen in restaurant ’t Everte op Plockroy. Ivo, de eigenaar en kok van dienst, heeft zijn deuren en zijn hart wijd opengezet voor deze kerstontmoeting van asielzoekers en mensen die het niet breed hebben.

Na de hoofdschotel trekken een twintigtal dapperen tegen wind en regen in langs de Schansdijk, de Gestelstraat en de Kromme Dijk om van de frisse lucht en een stuksje natuur te proeven. Galante chauffeurs laten ons vriendelijk de drukke rijweg oversteken. Dan is het tijd om de pakjes van onder de kerstboom uit te delen. Kinderen trekken snel de kunstige verpakking stuk om een kleurboek met een kerstverhaal te vinden. De grote mensen krijgen een trendy kaars als souvenir mee. Enkelen komen even terug om de roze met de blauwe kaars of omgekeerd te verwisselen; ieder zijn smaak en zijn favoriete kleur. Nadien is het aanschuiven voor het dessertbuffet. Vrijwilligers hebben koeken, wafels of andere lekkernij gebakken en van lokale bakkers kregen we stokbroden, taarten en kerststronken gesponsord. Aan menig kindermondje hangen even later crème beurre of goudgele koekenkorrels. We gaan nog eens met de koffiekan rond en gasten praten bij. Kinderen zitten in een kamer ernaast te kleuren onder de bemoedigende aandacht van jonge vrijwilligsters. “Wanneer is de volgende activiteit van Tochtgenoten?”, vraagt een van de gasten. Iemand weet: “Je kan nog aansluiten bij onze maandelijkse kookcursus en de eerste zondag van augustus gaan we weer wandelen en picknicken.” Zij noteert haar naam en e-mailadres op een kasticket van Delhaize en geeft het ons door.

Dankzij de gulheid van leveranciers uit de horeca, van enkele bakkers, van een drankenhal, van een bloemenzaak en enkele particulieren, maar vooral door de enthousiaste inzet van een twintigtal vrijwilligers van Tochtgenoten en OCMW is een warme kerstontmoeting mogelijk geworden. Nu nog hopen dat de kaarsen bij elk van de gasten die warmte wat mag verder zetten.

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio