column: Crisis

Print
column: Crisis

column: Crisis

Maaseik

Maaseik -

Niet iedereen zal het met mij eens zijn, maar het aantal hondenliefhebbers is omgekeerd evenredig aan de mate waarin een land wegzakt in de crisis.
Zuid-Europa is er erg aan toe. In landen als Spanje en Italië moet je niet zijn als hond. Daar kun je je kostje op straat opscharrelen en ben je de pispaal van je omgeving, om in stijl te blijven.

Daar hebben ze ook een economie die er niks van bakt.
België klimt langzaam uit een dal en kijk: hier hebben we gewetensvolle hondenbaasjes die hun dieren koesteren. Gemeten aan de zorg waarmee wij onze trouwe viervoeters omringen, verdienen wij de Nobelprijs voor economie. In buitenstedelijke gebieden kun je je kont niet keren of je trapt wel in een hondendrol. Dat tref je in Zuid-Europa minder, want daar lopen de honden los en als ze zich daar naar believen ontlasten, krijgen ze een trap onder hun kont en dat vermijden ze liefst. Evolutionair geconditioneerd, heet dat dan. Terwijl ze hier volgens allerlei GAS-bepalingen aangelijnd zijn en dus nooit verder van hun baasje af kunnen schijten dan twee meter.
Nemen we dierenleed als criterium, dan moeten wij Zuid-Europeanen beschouwen als derdewereldbewoners en kunnen wij ons profileren als christelijke natie die voor het medebeest opkomt. En waar leidt dat toe? Dat wij hun honden op ons dak krijgen en dat ze daar een groot kruis slaan over hun probleem - zien ze het wel als een probleem? Ze schoppen die beesten gewoon de straat op! - Wij zitten dus weer met de gebakken peren. En die vreet geen hond.
Toen ik nog een poetsbedrijfje had – even terzijde: begin nooit een poetsbedrijf, want als je ervan af wilt, springt de Belgische staat je onmiddellijk op de nek en eist kapitalen om god weet wat voor administratieve sloeries te onderhouden; in Nederland ga je gewoon naar de Kamer van Koophandel en zeg je: ik hou ermee op. Streep erdoor en basta. De enige reden waarom dat in België niet zo eenvoudig kan, moet wel zijn de stoephoerenmentaliteit die de administratieve sector aanzet tot pooiergedrag: ik bied jou mijn diensten en jij betaalt. En anders weet ik jou te vinden. Of die diensten nut hebben? Jij betaalt toch?
Goed, ik had dus een poetsbedrijf, de Poetspoell – begin niet te lachen! – en een paar klanten hadden Italiaanse honden geïmporteerd. Dierenliefhebbers. Petje af. Bibberend in hun mand lagen die beesten te bekomen van hun Zuid-Europese avontuur. Dan zíe je toch dat wij het goed hebben!
Die mensen hadden over de hele wereld gereisd, niet alleen in Zuid-Europa, maar veel verder de rimboe in. Kijk, dan ken je je culturen en vooral ook je medeburgers, en dan word je vanzelf dierenliefhebber. Dus red je honden die het minder hebben, want hier gaat het beter. In vergelijking dan. Hier zijn we een beetje meer ontwikkeld. Die honden komen ons toe, zogezegd.
Al heerst dat idee niet wereldwijd.
In China kunnen ze honden vreten. Dat vind ik nou zo raar, want in China gaat het goed.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio