thumbnail: null
thumbnail: null
thumbnail: null
thumbnail: null
thumbnail: null
thumbnail: null

Servaes Geelen viert diamanten priesterjubileum

Eenvoudigen liefhebben…

Zondagmorgen werd in de mis van 10 uur ere-deken Servaes Geelen gevierd. Zestig jaar geleden werd hij immers tot priester gewijd. Hij werd op 22 februari 1926 geboren in ’s Gravenvoeren en was de zevende in een landbouwersgezin gezin met 8 kinderen.

Jos Collaer

Toen hij tijdens de oorlogsjaren in zijn studententijd logeerde in de Hondsstraat, was hij getroffen door het contrast tussen de tanks en de massa’s Amerikaanse soldaten die door de Kruisstraat en de Maastrichterstraat richting Maastricht trokken en het opschrift “Maria, oorzaak onzer blijdschap”, dat bij het Maribeeld in de Basiliek stond. Hij was toen vast besloten om meer blijdschap en vriendschap onder de mensen te gaan brengen. In het kleinseminarie van Sint-Truiden, tijdens zijn jaar filosofie, werd hij geraakt door het getuigenis van Jozef Cardijn. Zijn inzet voor de arbeidersjeugd inspireerde hem. “ God heeft ook eenvoudigen lief,” werd het levensmotto van Serv. Studeren deed hij niet graag. Tijdens zijn 18 maanden durende legerdienst in het hospitaal, kreeg hij ook nog les. Maar onze kandidaat-priester lag gewoon te slapen in de les.

Kapelaan na de oorlog…

Na zijn wijding werd hij samen met zijn priester-broer kapelaan in Waimes. Hij kende immers Frans en Duits, oordeelde het bisdom. Hij kreeg van de plaatselijke pastoor 3 kapellen toegewezen. Eigenlijk mocht hij daar een beetje zijn eigen zin doen. De kapelanie was een bureel en een slaapkamer bij een weduwnaar met vier kinderen. Die weduwnaar had een auto en introduceerde onze nieuwbakken priester in de streek. Hij kende iedereen en leerde de kapelaan de geschiedenis van de streek. Na de oorlog werd hij er vooral geconfronteerd met oorlogsweduwen, krijgsgevangenen en ontmoedigde mensen, die veel waren kwijt geraakt. Er was ook solidariteit onder mensen. Hij richtte in zijn eerste parochie al na 3 maanden, geïnspireerd door Cardijn, een KAJ op. Dat was niet zo evident, vlak na de oorlog.

Supporter KRC Genk…

Na deze eerste parochie verhuisde deze pastoor naar de mijngemeente Retinne. Hier was vooral een Europese bevolking aanwezig. Hij kende Nederlands, Frans en Duits, maar vooral de paar woorden Pools en Italiaans die hij erbij leerde, maakten hem tot een priester van het volk. Zijn inzet daar illustreert hij met de foto’s van de opgerichte jeugdlokalen en een zaal-kerk. Zwartberg werd zijn volgende mijngemeente, waar hij opnieuw een KAJ oprichtte. Zijn liturgie paste hij aan aan de mensen voor wie hij stond. Daar ontstond ook zijn grote liefde voor het voetbal. Hij is nog steeds hevige supporter van KRC Genk. Als geschenk kreeg hij van de deken, naast winterkleding, dan ook een sjerp van Genk.

Bij de bisschop op het matje…

Hij dacht in deze parochie zijn oude dag te mogen slijten maar op 65-jarige leeftijd kreeg hij een kaartje van bisschop Schreurs om zich naar Hasselt te begeven voor een gesprek. Hij dacht eerst: ‘oei, oei, wat heb ik nu weer uitgespookt, dat ik op het matje moet komen’. Maar de bisschop vroeg hem om deken te worden in Maasmechelen. Hij probeerde de boot af te houden maar het bisdom bleef roepen. Hier werd hij geconfronteerd met de modernisering van het parochieleven. Vooral de volwassenenvorming en de samenwerking tussen parochies kregen zijn aandacht.

Terug naar Tongeren…

Het liep goed in zijn parochies, totdat hij een eindje in de tachtig op zekere dag afgevoerd werd naar het ziekenhuis. De dokter zei dat hij niet ziek was maar gewoon op was van werken en op rust moest gaan. Dat deed hij dan en hij keerde op vraag van toenmalig deken Stef Nouwen terug naar Tongeren, waar hij een groot deel van zijn jeugd had doorgebracht. Hij helpt nog af en toe mee in een of andere parochie.

Mijn echte vader…

Toen ik hem vroeg wat, na al die jaren, zijn meest vreugdevolle moment was uit zijn priesterleven, vertelde hij dat hij ergens uitgenodigd was op een feest. Toen hij wilde vertrekken kwam er een man achter hem aan gelopen. Het was de meest arme straatjongen uit Retinne die hem toeriep: “Gij zijt mijn echte vader !” Doordat Servaes in hem geloofd had, was hij vrijgestelde van KAJ geworden en had hij later in zijn leven een belangrijke functie gekregen. Als ik hem vraag hoe hij kijkt naar de leegloop van de kerken, zegt hij dat dat eigenlijk geen vraag is. De vraag over de leegloop van de kerken is de vraag naar wat we zelf willen, namelijk volle kerken, maar we moeten leren kijken naar wat de mensen van ons willen en daar zo als christen gaan staan. Hij zegt: “Ik hoop dat we stilaan naar het essentiële toegaan, dat we ons niet verliezen in bijkomstigheden en dat we de taal van de mensen leren spreken.”Tijdens ons gesprek vertelt hij me dat nooit veel boeken gelezen heeft, maar zijn diepe levenswijsheid heeft alvast een diepe en blijvende indruk bij mij nagelaten.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio