Goed is niet goed

Print
Goed is niet goed

Goed is niet goed

Wat zijn we toch een vreemd land. Zelfs wanneer het goed is, is het toch niet helemaal goed en zijn er discussies. Nu vraagt u zich misschien af waar ik het over zou kunnen hebben. Laat me dan maar meteen met de deur in huis vallen, met de 90 miljoen euro van Maggie De Block.
Zaterdag raakte bekend dat staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block 90 miljoen over heeft op haar begroting omdat de opvangcrisis langzaam onder controle geraakt. Uiteraard is dit goed nieuws voor de regering-Di Rupo. Die moest om de begroting 2013 te doen kloppen op zoek naar 525 miljoen euro aan maatregelen. Nu is dat nog maar 435 miljoen euro. Iedereen blij? Toch niet.

Vooral bij de CD&V reageerde men nogal gepikeerd. Een beetje omdat Maggie De Block het nieuws lekte en heel veel wegens de tweet van Alexander De Croo: “Maggie lost in haar eentje een vijfde van het begrotingstekort op. Zo doen we dat bij Open Vld.” Waarop men bij CD&V voorrekende dat Maggie De Block niet eens veel moeite moest doen om 90 miljoen over te houden.

In vergelijking met Philippe Courard, haar voorganger op Asiel en Migratie, kreeg ze 267 miljoen euro extra - 1.889 miljoen euro versus 1.622 miljoen euro - om de problemen aan te pakken. Daar houdt ze nu 90 miljoen euro van over of amper een derde van wat ze extra kreeg.

Toegegeven, wij journalisten vinden zo’n incidentjes heel interessant. Maar is het ook interessant voor de betrokken partijen en bij uitbreiding voor de politiek in haar geheel? Daar zijn we minder zeker van. Het imago van onze politici is niet goed. Voor brede lagen van de publieke opinie zijn het ruziemakers die vooral bezig zijn met zichzelf.

Dat beeld wordt alleen maar versterkt wanneer ze ook ruzie gaan maken of spinnen over iets wat in principe goed nieuws is. Uiteraard is het zo dat discussies inherent zijn aan de politiek. Er is meerderheid en oppositie, er zijn de verschillende partijen met een andere visie op de organisatie van de samenleving. Dit veronderstelt onderhandelingen en compromissen. Dat begrijpen we wel.

Het wordt moeilijker om te begrijpen wanneer de meerderheid altijd uitgaat van het eigen grote gelijk en de oppositie het eindresultaat hoe dan ook altijd slecht vindt. Hoe kan dat nu? Het wordt nog moeilijker wanneer partijen die samen een meerderheid vormen elkaar beginnen tegen te werken door bijvoorbeeld voorstellen te lekken nog voor ze besproken worden waardoor ze op voorhand worden afgeschoten.

En het wordt belachelijk wanneer partijen elkaar hun goede nieuws zelfs niet meer gunnen, zoals nu met de 90 miljoen euro van Maggie De Block.

Eric Donckier