Europese grondwet

" The culture of contentment heeft nooit erger gewoed in het ouder wordende Europa, dat zich het liefst van al op zichzelf wil terugtrekken en een dam wil opwerpen tegen de grote boze buitenwereld. Het is een cultuur van stagnatie, van verwerping van de vooruitgang, een melancholische oprisping naar de tijd 'dat alles beter was', maar die wel nooit bestaan heeft. " schrijft de allesbehalve nederige schrijvelaar Yves Desmet van De Morgen (31/05/2005). Dat Desmet een linkse rakker - of veeleer een yuppie - is, dat is alom bekend. Dat hij het slachtoffer is van het fenomeen "group thinking", is ook geen geheim. Een ziekte overigens waaraan de groep van zelfverklaarde democratische politici ook ernstig lijdt. Elke behoudsgezinde reactie van de "oude Europeaan" is verwerpelijk, want in het verleden was het niet beter, aldus Yves. Integendeel, er is nog nooit zoveel welvaart geweest, stelt hij overtuigd, maar niet overtuigend. Dat er veel welvaart is, is natuurlijk gemakkelijk gezegd, wanneer men vele duizenden euro's per maand schept en men slechts in contact komt met mensen die dat ook doen. Want dat is zo typisch aan linkse yuppies à la Desmet. Omdat het hen goed vergaat, vergaat het iedereen goed. Omdat zij een stevig verankerd postje hebben, geldt dat voor iedereen.

Marie-Christine Stevens - Boortmeerbeek

In de realiteit - waar mensen als Desmet ver buiten staan - is dat wel even anders. In diezelfde realiteit bestaan er voor een niet te onderschatten groep van gewone mensen heel wat onzekerheden die het leven krap lastig maken. Maar deze mensen hebben ongelijk, ze zijn te dom om te oordelen over complexe zaken, aldus journalisten als Desmet. Ze laten zich verleiden door populisten van allerlei slag, houdt de gearriveerde Yves vol. Een vreemde vaststelling. Immers, Desmet is een kind van de generatie '68'ers, een generatie die haar ideologische kap al veel langer over de haag heeft gegooid. Ooit was ze tegen het ongebreidelde kapitalisme, tegen Koningshuis want ondemocratisch, tegen de gevestigde macht, het regime. Het waren anarchisten en populisten van toen, ze zouden alles omverwerpen en een nieuwe orde stichten gebaseerd op 'gelijkheid en rechtvaardigheid'.

Evenwel, na een lange mars door vele instellingen is die groep van subversievelingen eindelijk tot rust gekomen. Vele leden ervan bekleden nu mooie functies, verdienen goed geld. Sommigen van hen waren ooit cafébaas en zijn nu gouverneur in naam van de "rechtvaardigheid en de gelijkheid". Of hoe de populisten van toen, vandaag de gevestigde orde uitmaken en de zogenaamde "populisten" van vandaag het licht van de zon niet gunnen.

Dat vele Fransen in die ongebreidelde groei van Europa geen heil zien, heeft alles te maken met de nog grotere kloof tussen burger en supranationale politiek. Het is een illusie om te denken dat een volk zomaar haar identiteit wil prijs geven, wil opgaan in een Europese eenheidsworst waar heelder hordes wereldvreemde veelverdieners (niet toevallig vandaag veel van bovengenoemde subversievelingen) zich rijkelijk zitten te laven aan de vruchten van hun eens zo mooi verpakte politieke plannen, ideologie en beloftes.

Dat Europa voor mensen als een Desmet zo belangrijk is, heeft overigens alles te maken met de zucht naar macht die de generatie anarchisten van toen ook vandaag nog kenmerkt. Hen is het te doen om het prediken van hun universele waarheden vanop de hoogste en tegelijk ook best betaalde politieke echelons. Europa is voor velen van hen een "Animal Farm", waar ze als Orwelliaanse zwijnen, in naam van grote universalistische principes de lakens uitdelen. De Europeaan die niet (de hele rit) mee wil, is onverdraagzaam, melancholisch, verwerpt 'de vooruitgang'. "Europeanen aller lande, verenigt u", roepen ze de voormalige anarchisten in koor. Waar hebben we nog zo iets gelijkaardigs gehoord in een verder verleden, zo ergens ter hoogte van Stalingrad en Peking?