Luid en duidelijk

Print
Luid en duidelijk

Luid en duidelijk

Ze waren met meer dan 30.000, de militanten van de socialistische en christelijke vakbond die gisteren in Brussel betoogden voor een eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden.
Dat waren er veel meer dan verwacht. Het signaal van de vakbonden was dus niet alleen duidelijk, maar ook luid: het nieuwe eenheidsstatuut zal geen vrijbrief worden om werknemers zonder veel plichtplegingen aan de deur te zetten. De regering – die zich buigt over het dossier – weet waar ze aan toe is.

Het standpunt van de vakbonden is gekend. Het eenheidsstatuut moet arbeiders bij ontslag dezelfde rechten geven als een bediende, met andere woorden dezelfde opzegtermijn, bij voorkeur zonder dat de bedienden moeten inleveren. De werkgevers vrezen het ergste: duurdere en complexere ontslagprocedures, met catastrofale gevolgen voor onze concurrentiekracht.

Dat er tot op heden geen akkoord is over een eenheidsstatuut, is niet eens zo onlogisch. De tijd speelt immers in het voordeel van de vakbonden. Het Grondwettelijk Hof heeft ons land tot 8 juli de tijd gegeven om de discriminatie van arbeiders weg te werken. Als dat niet gebeurt, dan kan elke arbeider die wordt ontslagen voor de rechtbank dezelfde rechten eisen als een bediende.

De discussie over het eenheidsstatuut heeft de perceptie doen ontstaan dat ontslag in ons land moeilijk en duur is, maar dat is niet zo. In België is het ontslagrecht nagenoeg onbeperkt.

Uit onafhankelijke studies blijkt dat België tot die landen behoort waar ontslag niet alleen goedkoop maar ook gemakkelijk is. In principe is een ontslag in België zelfs gratis, want in heel veel gevallen wordt de werknemer verplicht zijn opzeg uit te doen. Alleen als een werkgever onmiddellijk van zijn werknemer verlost wil zijn, dient hij een forse verbrekingsvergoeding te betalen, althans voor bedienden, want voor arbeiders zijn de opzegtermijnen nu al belachelijk laag.

De vakbonden concentreren zich vooral op de opzegperiodes, maar een ontslag gaat eigenlijk over veel meer. Zo is België een van de weinige landen in Europa waar de werkgever iemand kan ontslaan zonder een reden op te geven. In Nederland moet een werkgever eerst toestemming vragen aan een rechtbank vooraleer hij iemand kan ontslaan en in Duitsland moet de werkgever zelfs toestemming vragen aan de ondernemingsraad.

Maar misschien moeten we de discussie over een andere boeg gooien. Als we de loonkosten nu eens gevoelig zouden verlagen, zodat het interessanter wordt om werknemers in dienst te nemen en te houden? Zou de discussie over ontslagprocedures dan niet overbodig worden? Of is dat te simpel?

Guido Cloostermans