Column: Spiderman

Print

Maaseik

Maaseik -

Kleinzoon Loetje is een maandje naar Colombia met zijn moeder. Het is haar geboorteland en hij moet zijn familie leren kennen. Nu is het probleem met Colombia dat ze er alleen maar Spaans spreken en dat vertikt Loetje. Hij wordt weliswaar tweetalig opgevoed, zowel in het Spaans als in het Nederlands, maar een mens kan al eens geen zin hebben in Spaans.

Je bent tenslotte hele vier jaar en je maakt je keuzes. En dat moeten precies niet de keuzes van de meerderheid zijn.
Ooms en tantes kunnen op hun kop gaan staan, ze kunnen afbranden voor zijn ogen, nee is nee. Spaans is niet het enige op de wereld. Er is ook nog Loetje!
Volgens Noam Chomsky c.s. moet je er vóór je zevende bij zijn, dan leer je elke taal spelenderwijs. En als je je houdbaarheidsdatum hebt overschreden, dan moet je niet bij Loetje zijn.
Ik herken in hem de genen van mijn vrouw, Loetjes oma. Die manen hem: staan blijven en strijden!
Op het ogenblik is hij Spiderman en verovert hij de wereld. Op zijn leeftijd was ik Roy Rogers, de kauwgumplaatjescowboy, maar ik sprak geen woord Engels. Ja, “hensup!” zwaaiend met mijn plastic pistooltje. Vertedering alom en ik kreeg iets lekkers. Het was dus vaak hensup.
Spiderman heeft zijn eigen methodes. Een ander probleem met Colombia is dat ze daar wel erg veel familie hebben en dat is zo’n gesleep. Dus op een gegeven moment moet je je eigen plan trekken, met verwaarlozing van geografische details. Dat Colombia kunnen ze wel overal hebben neergelegd. “It gaat naar opa!” verkondigt Spiderman beslist. De “k“ lukt nog niet zo goed, maar hij poot zijn handjes in de zij om niet misverstaan te worden. Mama kan uitleggen wat ze wil over de andere kant van de wereld en zo, hij houdt voet bij stuk, tot ze zegt dat hij dan heel ver van mama zal zijn. Donkere wolken trekken over zijn gezicht, maar even later duikt hij met zijn hoofd in haar schoot en slaat zijn armen om haar middel. Spiderman kan mama niet missen.
En hij trekt zijn scherpe conclusies. Moeder en zoon liepen een vlucht mis vanwege verkeerde tickets. “Vliegtuig kapot”, verklaarde mama vergoelijkend. De tweede vlucht was raak. “Ze hebben de hamer gevonden”, concludeerde hij tevreden. Hamer? “Om het vliegtuig te maten.”
Soms neem ik hem mee naar Kinrooi om kranten te kopen en dat baart Spiderman grote vreugde. “Trantje topen!” kraait hij door het huis, maar eenmaal in de auto wordt het ernst. Hij klimt op opa’s schoot, slaat zijn knuistjes aan het stuur en speurt de weg af. En hij ziet alles. “Opa, wasmachine!” We passeren een tankstation waar we de auto hebben gewassen. “Opa, toe!” Hij kent de beesten bij hun soortnaam en sommige mensen ook. “Opa, fietsmeneer! Tijt uit!”
In de krantenwinkel beent hij met ferme pasjes op de toonbank af.
“Hensup!” denk ik stiekem.
Een verzoenend gebaar stemt hem mild. Welwillend aanvaardt hij een aangeboden snoepje.
Spiderman rules. Tolombia, tijt uit!


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio