Gefrustreerde onmacht

Rudi Vereecken - Terhagen

Het kleine probleem 177, dossier B-H-V, is niet opgelost ook niet na een 'onverwijlde' periode van één jaar waarin krachtige uitspraken werden gedaan en allerlei beloftes op papier werden gezet en plechtig werden ondertekend door de beleidsverantwoordelijken, allemaal in de hoop dat zij in mei 2004 de kiezers gunstig konden stemmen om toch maar zeker hun stem te kunnen krijgen.

Een jaar later worden allerlei smoesjes uit de kast gehaald om toch maar niet aan diezelfde kiezers te moeten toegeven welke laffe daad zijzelf gesteld hebben en dat zij diezelfde kiezers gewoonweg bedrogen hebben.

Dat is wat men noemt: zijn verantwoordelijkheid ontvluchten. De uithalen en wederzijdse verwijten in alle debatten worden potsierlijk.

Dat het vooral de VLD is die hard om zich heen slaat, daar waar zij aan de basis liggen van al de heisa in dit dossier, valt natuurlijk niet te verwonderen.

Het is voluntarist Verhofstadt zelf die de toon heeft gezet en al zijn loopjongens en meisjes moeten de grote goeroe volgen, ook als deze weg regelrecht naar de ravijn zal leiden.

De reacties van bijvoorbeeld Patricia Ceysens en Karel De Gucht in respectievelijk De Zevende Dag en Terzake op de televisie spreken boekdelen, dit zijn reacties van opgekropte woede voortvloeiende uit onmacht, wetende dat het bijna voorbij is.

Het is duidelijk dat Patricia Ceysens nog steeds de gefrustreerde 'politica' is nadat zij door de partijleiding werd gepasseerd als minister voor de Vlaamse regering.

Tegen beter weten in probeert zij opnieuw op een goed blaadje bij de partijtop te geraken door Verhofstadt in al zijn glorie te prijzen, waarschijnlijk zonder te beseffen hoe zij hiermee haar eigen geloofwaardigheid op het spel zet.

Wat Karel De Gucht betreft, deze heb ik altijd als de beste politicus bij de VLD aanzien. Iemand die steeds vrank en vrij zijn mening ventileerde, iemand die geen schrik had van kritiek en er niet voor terugdeinsde om heilige huisjes af te breken.

In zijn debat met Eric Van Rompuy vond ik hem echter bitsig, blijkbaar als gevolg van irritaties of misschien omdat hij zijn eigen standpunten niet mag verkondigen. Ondanks dat hij steeds het tegendeel wil beweren kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat hij innerlijk niet op dezelfde lijn zit met Verhofstadt maar dat hij de partijtucht, en ook zijn ministerpost, laat primeren op zijn persoonlijk gevoel.

Waar ik helemaal niet zo zeker van ben is dat de VLD, zoals De Gucht vertelde, zich tegen 2007 zeker zal herpakken wat zijn kiezerspubliek betreft.

Ik denk eerder dat 2007 voor de VLD een dramatisch dieptepunt zal worden.

Er steeds maar op hopen dat de burgers tegen dan wel alles zullen vergeten zijn is vrij opportunistisch, een opportunisme dat wel eens genadeloos zou kunnen worden afgestraft.

Toen ik onlangs schreef ( www.rudivereecken.be ) dat de huidige beslissing in het dossier B-H-V eerder een Pyrrusoverwinning was voor Wallonië, kreeg ik hierop een prachtig antwoord van een bevriende lezer verwijzend naar een historisch citaat uit de tweede wereldoorlog en dat gisteren al door de auteur Willy Alenus uit Oostende in deze elektronische krant werd geplaatst:

"Ergens doet het toch goed. "Comparaison n'est pas raison", en zwarte woensdag is geen Pearl Harbour, dat weet iedereen, maar toch hebben de Vlaamse 'volwassenen' het niet onaangename gevoel dat admiraal Yamamoto vertolkte de dag van Pearl Harbor (7 december 1941) en dit ten overstaan van het Japanse triomfantalisme: "jullie kennen de Amerikanen niet (Yamamoto had in Amerika gestudeerd), jullie hebben een reus wakker gemaakt, een reus vernederd, adding insult to injury, dat vergeet en vergeeft hij jullie nooit".

Persoonlijk heb ik de indruk dat de vergelijking inderdaad opgaat met Vlaanderen en Wallonië en ik denk, dat hoop ik althans, dat het geen reus op lemen voeten zal zijn.

Meer over Maaseik