Blijf nog een beetje

Print

Een doordeweekse woensdag. Voor mijn moeder wordt het echter een speciale dag. Morgen gaat ze immers naar een woon- en zorgcentrum. Wat doe je op de laatste dag in jouw huis waar je zesenvijftig jaar lief en leed deelde en vooral gezorgd hebt? Wat doe je als je, heel bewust, je fysieke beperkingen als multiple sclerosepatiënte voelt toenemen?

De gewone kleine dingen aanpakken en altijd voortdoen! Twee werkwoorden die haar rolstoel voortstuwen, elke dag opnieuw, jaar in, jaar uit. Met onze handen maken we kasten leeg, met onze hoofden maken we herinneringen vrij. Er volgen momenten dat we ronduit lachen, er zijn ogenblikken dat gevoelens bij het weer moeten afgeven de bovenhand halen. Af en toe is er stilte te horen, maar altijd voel je die nabijheid van de ander en de Andere. Wanneer ik huiswaarts wil rijden, zegt ze plots: “Blijf nog een beetje.” Het raakt me en ik blijf. Ik denk aan haar “aanwezigheid” toen ik klein was, die er nu is en er altijd zal zijn.