Pyrrhusoverwinnning voor Wallonië

Na het schandelijke schouwspel dat door de regering Verhofstadt in samenwerking met enkele Vlaamse partijen zoals VLD en SP.a in verband met B-H-V werd opgevoerd, zijn zeer vele Vlamingen verbolgen en geschokt. Zij voelen zich door hun eigen volksvertegenwoordigers in de steek gelaten. De reacties liegen er niet om ondanks dat sommige politici al weken en maanden probeerden om het probleem B-H-V voor te stellen als een onbeduidend bagatel waar de mensen niet van wakker lagen.

Rudi Vereecken - Terhagen

De reacties van de verschillende politici zoals Verhofstadt zelf, Johan Vande Lanotte, Bart Somers en enkele anderen zijn ronduit schandalig en geven alleen maar een bevestiging van datgene wat we al langer wisten namelijk dat sommige politici gewoon ordinaire leugenaars zijn die het vertrouwen van de burgers schaamteloos misbruiken. Het is duidelijk dat het deze heren er enkel om te doen was in het zadel te kunnen blijven voor een machtsposities. Onder het mom dat zij het land en Vlaanderen voor een grote crisis willen behoeden proberen zij hun laffe gedrag goed te praten en tart de hypocrisie van Verhofstadt elke verbeelding waar hij op zijn eigen arrogante manier nog "het vertrouwen" durft te vragen in hem en zijn regering. Il faut le faire Mr. Verhofstadt! Zulke mensen zijn niet alleen leugenaars, het zijn gewoon lafaards.

Hoe durven deze politici zeggen dat het in dit land onmogelijk en totaal uitgesloten is dat een taalgroep eisen stelt en deze met een wettelijke en democratische meerderheid laat goedkeuren, dit ten nadele van een zogezegde minderheid. Gedurende bijna 175 jaar lang heeft Wallonië niets anders gedaan dan Vlaanderen de les gespeld en het zijn wil opgelegd. Meerdere eisen werden Vlaanderen door de strot geduwd zonder dat Wallonië tegenspraak duldde of anders dreigde met een crisis of de splitsing van België.

Sommige Vlaamse politici, waaronder Johan Vande Lanotte, komen doodleuk op de televisie vertellen dat er vooruitgang was en dat er een mogelijk akkoord kon komen omdat Wallonië bereid was te praten met Vlaanderen ondanks dat zij geen vragende partij was. Natuurlijk wilde Wallonië praten want de zaak B-H-V was als een geschenk voor hen omdat zij opnieuw een pak onredelijke eisen op tafel konden leggen, zaken welke zij al langer hadden willen eisen van Vlaanderen maar waar nog niet de geschikte gelegenheid voor was.

De uitspraken van Albert II, hij die koning zou moeten zijn van alle Belgen en waarbij alle Belgen zouden moeten gelijk zijn, zijn niet alleen ongehoord maar tonen eens te meer duidelijk aan hoe dit 'koningshuis' over Vlaanderen denkt. Hoe kan men nog respect hebben voor dergelijke mensen van wie verwacht wordt dat zij neutraal zijn en dat zij al 'hun onderdanen' als gelijken beschouwen. Men hoeft geen uitgesproken republikein te zijn om voor zulke figuren geen greintje respect te hebben, iets waar ik dan ook eerlijk voor uitkom.

Ondanks dat ik niet onmiddellijk een fan ben van Spirit wil ik deze partij toch danken voor hun strakke en onverzettelijke houding in het dossier B-H-V. Ik hoop dat mijn dank niet voorbarig is en dat zij uiteindelijk toch nog hun verantwoordelijkheid zullen ontwijken.

Het spierballengerol van Verhofstadt tijdens zijn toespraak in het parlement was echter om zijn onmacht te verdoezelen. Misschien dat hij inderdaad nog enkele maanden in de Wetstraat mag blijven maar nadien zal het definitief over zijn voor hem en de ganse VLD. Tegen die tijd zal hij waarschijnlijk wel al een andere job gevonden hebben in het grote Europa en kan hij, zoals ik reeds eerder schreef, het nietige en onverdraagzame Vlaanderen de rug toekeren en zich vestigen in Toscane of ergens in het zuiden van Frankrijk.

Vorige week schreef ik op mijn website www.rudivereecken.be nog dat Verhofstadt de geschiedenis gemist heeft door zijn laks optreden als premier en dat hij door vele Vlamingen zal herinnerd worden als de verrader van Vlaanderen. Zijn enige en gerechtvaardigde reactie in gans de zaak B-H-V moest zijn dat hij naar 'de koning' ging om het ontslag van zijn regering aan te bieden, dit als protest tegen de onredelijke en ongeoorloofde eisen van Wallonië. Voor één keer had een oorverdovend 'non' moeten klinken tegen Di Rupo en co.

Ondanks de grote heisa en het wrange gevoel welke nu is ontstaan bij vele Vlamingen, heb ik een goed gevoel met de huidige gebeurtenissen. Het is zeker en vast beter dat er geen akkoord is dan dat er een slecht akkoord zou zijn dat enkel nadelig zou zijn voor Vlaanderen. Misschien dat Wallonië nu triomfeert maar het is een Pyrrusoverwinning. Ook zij weten dat het probleem niet opgelost is en dat ooit het dossier opnieuw op tafel ligt. Of het nu in 2006 of in 2007 is doet niet terzake, of de kwestie B-H-V nu 40 jaar duurt of 42 jaar is niet belangrijk. Belangrijk is dat er nu eindelijk een Vlaamse partij is welke deel uitmaakt van de regering die "neen" gezegd heeft tegen Wallonië en hopelijk zullen in de toekomst nog andere partijen dit voorbeeld volgen.

Wat een eeuw lang verkeerd is gelopen kan niet opgelost worden in twee jaar maar het is wel duidelijk dat het bewustwordingsproces van Vlaanderen zich stilaan maar zeker aan het voltrekken is. Ook dat weten en voelen de Waalse politici, het zijn dan ook de laatste stuiptrekkingen in hun poging Vlaanderen te minachten.

Laat ze nu nog even genieten van hun vermeende overwinning.