Pajottenland als prijs voor splitsing BHV

Zoals vele op het eerste gezicht ingewikkelde problemen, is ook BHV zeer eenvoudig en dit in tegenstelling tot wat VRT één en twee ons bij het avondnieuws komen opdissen. België is al sedert 1980 een federale staat, met gewesten, gemeenschappen en taalregio' s, maar de provincies zijn bewaard gebleven, - er is er zelfs eentje bijgekomen. Het vroegere Brabant is opgedeeld in Waals- Brabant, Brussel is het hoofdstedelijke gewest geworden en heeft, in rechte, een tweetalig statuut met, op papier, dezelfde rechten voor Nederlands- en Franssprekenden, - Vlaams- Brabant bestaat uit de bestuurlijke arrondissementen Leuven enerzijds en Halle- Vilvoorde anderzijds maar, spijtig genoeg, liggen in dat strategische arrondissement Halle- Vilvoorde, ZES Vlaamse, zogeheten rand- of faciliteiten- gemeenten (Kraainem, Wemmel, Drogenbos, Linkebeek, Wezembeek- Oppem en Sint- Geneisus- Rode), met een bevolkingsaantal van circa 70.000 inwoners, waarvan er zo een 60 tot 70 procent Franstalig zouden zijn (er bestaat geen talentelling) en die in het recente verlden zouden bewezen hebben voor Franstalige kandidaten op Brusselse verkiezingslijsten te willen stemmen.

Willy Alenus - Oostende

Ter gelegenheid van het tot standkomen van de jongste kieswet, werd geprobeerd de kieskringen binnen dewelke iedere burger moet gaan stemmen (de Limburgers in Limburg), zoveel mogelijk te doen samenvallen met de grenzen van de provincies en wat Brussel betreft, binnen de grenzen van het hoofdstedelijke gewest. Maar daar en toen zijn de wettenmakers en de Vlamingen gestuit op de onwil en de tegenkanting van de Frans- sprekenden, - het bestuurlijk arrondissement Leuven blijft dus ook kiesarrondissement, omdat een poging een kieskring te maken van het arrondissement Leuven plus Brussel plus het arrondissement Halle- Vilvoorde, werd afgeschoten door het Arbitragehof.

Dus moet de met de grondwet strijdige kieskring Brussel enerzijds en het arrondissement Halle- Vilvoorde anderzijds, gesplitst worden in Brussel enerzijds en Halle- Vilvoorde anderzijds, waarna het arrondissement Halle- Vilvoorde kan worden gevoegd bij het arrondissement Leuven, zodat er dus eindelijk de met de grondwet in regel zijnde provinciale kieskring Vlaams- Brabant tot stand komt. OEF !

Uitgerekend tegen deze toepassing van de grondwet lopen de Franstaligen storm, omdat volgens hen, de Franstaligen in VLAAMS- Brabant MOETEN KUNNEN BLIJVEN STEMMEN VOOR FRANSTALIGEN IN BRUSSEL. Indien dat niet kan, volgens hen, dan moeten die zes Vlaamse faciliteiten- gemeenten losgemaakt worden van VLAAMS- Brabant en bij het tweetalige, hoofdstedelijke gewest Brussel worden aangehecht, dat dan een tweetalige kieskring wordt met 25 voormalige Vlaamse gemeenten, in de plaats van de huidige, 19 voormalige Vlaamse gemeenten.

Het unanieme Franstalige standpunt is te kwader trouw, het is gebaseerd op "mauvaise foi". Verleden dinsdag legde Elio Di Rupo de klemtoon op de "rechten" van de Frans- sprekenden. Het antwoord daarop is,- "het eigendomsrecht is ook een recht, een veel heilger recht dan het "recht" van de niet- geïntegreerde anderstaligen om in Brussel te gaan stemmen, maar toch kan het eigendomsrecht onteigend worden, - om redenen van openbaar nut." En Vlaanderen zal voor die 'onteigening" de prijs betalen die daarvoor moet worden betaald en die in de praktijk reeds wordt betaald, = de financiële transfers van Vlaanderen naar Brussel en Wallonië en binnenkort de redding van het Franstalig onderwijs

Maar wat gebeurt er indien de Franssprekenden op hun standpunt blijven (annexatie van een stuk Vlaams- Brabant) en de Vlamingen niet toegeven ? Dan blijft alles zoals het nu is, maar alle toekomstige verkiezingen in België zijn dan strijdig met de grondwet.

Hoe lang kan zo een rechtloze toestand duren ? Dat weet ik niet, - het enige wat ik kan zeggen is dat; indien de Vlamingen niet hadden toegegeven in 1950, ter gelegnheid van de opstand van Wallonië en de Brusselse Socialisten (koningskwestie), Vlaanderen en Wallonië vandaag hooguit een losse confederatie zouden zijn ; dat indien de Vlamingen niet hadden toegegeven in 1960, ter gelegenheid van de opstand van de Walen en de Brusselse Socialisten tegen de éénheidswet, Vlaanderen en Wallonië vandaag een losse confederatie zouden zijn, bijna zo onafhankelijk als Tsjechië en Slowakije.

En als ik voortga op de haatdragende reacties van Joëlle Milquet, Olivier Maingain, Phlippe Moureaux, Elio Di Rupo et tutti quanti, die niet eens beseffen dat Wallonië, zonder Vlaanderen, net zo bankroet is als de Latijnse zuster- landen Argentinië en Mexico, dan lijkt de scheiding onvermijdelijk. Niet Vlaanderen zal België opblazen, alleen de Frans- sprekenden kunnen dat en indien deze operatie in 1950 en in 1960 is mislukt, dan is dat nog geen garantie dat het ook dit keer zal mislukken. Het is angstaanjagend om aan te zien dat de Franstaligen zich in een machtspositie wanen, daar waar zij in een Argentijnse, in een Mexicaanse "machtspositie" verkeren, - deze landen worden in het leven gehouden, om te beginnen door de Wereldbank.